ਪੰਜ ਸੀਹਰਫ਼ੀਆਂ ਹੈਦਰ ਆਖੀਆਂ,
ਪੰਜੇ ਗੰਜ ਮਆਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਵਾਂਗ ਹਰੂਫ ਮੁਕੱਤਾ, ਦੇ ਇਹ,
ਰਾਜ਼ ਰਮੂਜ਼ ਨਿਹਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਜਾਹਲਾਂ ਨੂੰ ਏਥੇ ਬਾਰ ਨਹੀਂ,
ਇਹ ਸਿੱਰ ਹਕਾਇਕਦਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਗੁੱਝੀਆਂ ਰਮਜ਼ਾਂ ਇਸ਼ਕੇ ਵਾਲੀਆਂ,
ਮਾਨੀ ਹਰੂਫ ਮਆ'ਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਹਿੰਦਸਾ ਵੇਖਕੇ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ,
ਇਹ ਕੌਲ ਜਲਾਲ ਦੀਵਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਜ਼ੁਲੈਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ,
ਅਤੇ ਇਹ ਕਿੱਸੇ ਭੀ ਯੂਸਫ ਸਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਦੋਹੜੇ ਵੇਖਕੇ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ,
ਇਹ ਕਾਸਿਦ ਦਿਲਬਰ ਜਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਸ਼ਾਰਹ ਕੌਲ ਅਨਲਹਕ ਦੇ,
ਅਤੇ ਮਾਨੀਂ ਭੀ ਆ'ਜ਼ਮ ਸਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਗਾਹਲੀਂ ਜ਼ੁਲਫ਼ ਤੇ ਪੀਰੀ ਦੀਆਂ,
ਅਤੇ ਸ਼ੁਅਲੇ ਭੀ ਇਸ਼ਕ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਗੁੱਝੜੇ ਹਾਸੇ ਲਾਲ ਲਬਾਂ ਦੇ,
ਤੇ ਗਮਜ਼ੇ ਨਿਗ੍ਹਾ ਮਸਤਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਸੋਹਣੇ ਰਾਹ ਖੁਦਾ ਦੇ ਨੇ,
ਅਤੇ ਬਾਇਸ ਅਮਨ ਅਮਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਤੋਸ਼ੇ ਮੰਜ਼ਲ ਉਕਬਾ ਦੇ,
ਅਤੇ ਪਰਚੇ ਭੀ ਦੁਨੀਆਂ ਫਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਨਾਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਮੁਹੰਮਦ ਵਾਲੀਆਂ
ਹਮਦ ਖੁਦਾ ਸਬਹਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਵਾਲ ਕੁਨੋਂ ਬਾਰੀਕ ਬਹੂੰ
ਸ਼ਾਹਦ ਮੁਮਿਆਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਵਲ ਵਲ ਪੇਚ ਤੇ ਤਾਬ ਜੋ ਖਾਂਦੇ,
ਸ਼ਾਹਿਦ ਤੰਗ ਦਹਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਕੁਲ ਕੁਲ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਤੇ
ਇਹ ਹਾ ਹੂ ਬਜ਼ਮ ਸ਼ਾਹਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਘਿੰਨ ਪਿਆਲਾ ਤੇ ਦੇਵੇ ਸਾਕੀ,
ਬਹੁੰ ਮਿੱਠੇ ਮੈਂਡੇ ਹਾਣੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਛਣ ਛਣ ਚੂੜੇ ਤੇ ਨੇਵਰ ਦੀ,
ਅਤੇ ਹੈਵਰ ਉਸ ਮਨਭਾਣੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਨੇਹੁੰ ਥੀਆ ਕੋਚਨੀਆਂ ਮੂੰਹ
ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਜਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਤਲਾ ਦੇ ਤਾਲ ਤੇ ਛਣ-ਛਣ-ਛਣ
ਛਣ ਪਾਉਂਦੇ ਜ਼ਾਲਿਮ ਆਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਇਹ ਘੂਕਦੇ ਘੁੰਗਰੂ ਲਾਟੂ ਵਾਂਗੂੰ
ਫੇਰਿਆਂ ਤੇ ਕਰਵਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
'ਹਾਏ ਪੀਆ ਮੋਰਾ ਜੀਉ ਗਇਆ,'
ਇਹ ਧੁਰਪਤ ਮੁਤਰਬ ਆਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
'ਨ ਵਲ ਸਾਈਂ ਥੀਉ ਪਰੇ,'
ਇਹ ਨਾਜ਼ ਪਰੀ ਮੁਲਤਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
'ਕੌਣ ਬਲਾ ਕਿਸੇ ਦੇਸ ਕਾ ਥਾ ਯੇਹ,'
ਕਹੀਏ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
'ਕੀਮਤ ਬਜ਼ੁਲਫਮ ਦਸਤ ਜ਼ਨਦ,'
ਇਹ ਸ਼ੋਖ ਸੁਖਨ ਮੁਗਲਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
'ਇਜ਼ਹਬ ਅੰਤਾ ਇਲਾ ਮਨ ਤਹਵਾ,'
ਨੇਕ ਸੁਖਨ ਇਬਰਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
'ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਨ ਲਾਈਂ,'
ਇਹ ਮਾਨ ਜੱਟੀ ਚੂਚਕਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
' ਛੋੜ ਦੇ ਨੀਂਗਰ ਇਆਣਾ ਤੂੰ,
ਮੈਂਡੇ ਦਿਲੇ ਦਾ ਅਲੀ', ਪਹਾੜਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਸੁਰਖ ਅਖੀਂ ਰੰਗ ਜ਼ਰਦ ਹਮੇਸ਼ਾ,
ਇਹ ਅਹਵਾਲ ਰੰਜਾਨੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਛਣ ਛਣ ਚੂੜਾ ਤੇ ਘਮ ਘਮ ਚਾਟੀ,
ਇਹ ਘੁੰਮਕਾਰ ਮਧਾਣੀ ਦੇ ਨੇ ।
ਅਲੀ ਹੈਦਰ ਜੇ ਹੱਥ ਮੱਖਣ ਆਵੇ,
ਤਾਂ ਮਤਲਬ ਏਸ ਨਿਮਾਣੀ ਦੇ ਨੇ ।
