ਪਰਬਤ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੜੇ
ਥਲ ਸੰਞਾਂ ਪਈਆਂ,
ਪੰਖੀ-ਡਾਰ ਨੂੰ ਅੱਖੀਆਂ
ਅੱਜ ਤਰਸ ਨੇ ਰਹੀਆਂ।
ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਲੜਾ
ਰੱਜ ਵੇਖ ਨ ਹੋਇਆ,
ਕੀ ਪਰਛਾਵਾਂ ਭਰਮ ਸੀ ?
ਕੁੱਲ ਸਮਝਾਂ ਗਈਆਂ !
ਭੈਅ ਵਿਚ ਸਾਸ ਬਿਗਾਨੜੇ
ਪਏ ਥਰਹਰ ਡੋਲਣ,
ਰੂਹਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਭੇਦ ਕੱਢ
ਵਿਚ ਥਲ ਦੇ ਲਹੀਆਂ।
ਵਿਛੜੇ ਸੁਪਨੇ ਕਿਸੇ ਨੇ
ਉਸ ਪਲ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ,
ਆ वे ਬਰਬਰ ਸੱਖਣੇ
ਕੁੱਝ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਜਿਉਂ ਥਲ ਵਿਚ ਅੱਕ-ਖੰਭੀਆਂ
ਦਿਲਿ ਪੀੜਾਂ ਕੰਬਣ,
'ਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੁਪਨ ਤਕ
ਜਿਉਂ ਬਾਗ਼ੇ ਸਈਆਂ।
