ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਸਿਖਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਨੂੰ ਰੁੜਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ।
ਬਰਫ ਦੇ ਤੋਦੇ ਕਿਵੇਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਖੁਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ।
ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਉਕਰਿਆ ਸੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਨਾਂ
ਪਰ ਕੋਈ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੇ, ਪੱਥਰ ਵੀ ਭੁਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ।
ਹੈ ਨਹੀਂ ਮਹਿਫੂਜ਼ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਦਿਨ ਬਦਿਨ ਉਹ ਰੁੱਖੜੇ ਝੋਰੇ 'ਚ ਝੁਰਦੇ ਜਾ ਰਹੈ।
ਲੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ ਲੁਕੋਇਆਂ ਸੰਦਲੀ ਮਹਿਕਾਂ ਕਦੇ
ਹਾਸਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿੰਨੇ ਫਿਕਰ ਜੁੜਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ।
ਉਹ ਮੁਸਾਫਿਰ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਜਾਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਤੇ ਕਦੇ
ਕਰ ਇਰਾਦੇ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਲ ਜੋ ਨੇ ਤੁਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ।
