ਰੋਸ਼ਨ ਤੇਰੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਹੋਵਣ,
ਚਾਅ ਹੋਵਨ ਸਭ ਪੂਰੇ।
ਹੱਥ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬਾਂ ਰਖੀਂ,
ਸੁਪਨੇ ਜਾਣ ਨਾਂ ਨੂੜੇ।।
ਸੋਚ ਰਖੀਂ ਅਸਮਾਨ ਜਿਹੀ,
ਤੇ ਮਨ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਰਗਾ।
ਮੂੰਹ ਤੇ ਛਿੱਕਲੇ ਚਾੜ੍ਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ,
ਜੋ ਦੇਵਨ ਤੈਨੂੰ ਪਰਦਾ।।
ਮੂੰਹ ਤੇ ਛਿੱਕਲੇ ਚਾੜ੍ਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ,
ਜੋ ਦੇਵਨ ਤੈਨੂੰ ਪਰਦਾ।।
ਘਰ ਤੋਂ ਜਦ ਤੂੰ ਤੁਰਨ ਸੈਂ ਲਗੀ
ਬਾਪੂ ਗਹੁ ਨਾਲ ਤੱਕੇ।
ਕਿਹੜੇ ਰਸ਼ਤੇ ਨਹੀਉਂ ਜਾਣਾ
ਮਾਂ ਬੈਠਾ ਕੇ ਦੱਸੇ।।
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕੰਡੇ ਹੀ ਕੰਡੇ
ਤੰਜ ਜਾਵਣਗੇ ਕੱਸੇ।
ਤਿਲਕਣ ਰਸਤਾ ਪੈਰ ਸੰਭਾਲੀਂ
ਭੁਲੀਂ ਖਿਆਲ ਨਾਂ ਘਰਦਾ।।
ਮੂੰਹ ਤੇ ਛਿੱਕਲੇ ਚਾੜ੍ਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ,
ਜੋ ਦੇਵਨ ਤੈਨੂੰ ਪਰਦਾ।।
ਮੋਢੀਂ ਪਾ ਚਾਨਣ ਦਾ ਬਸਤਾ
ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਰੁਸਨਾ ਲੈ।
ਕਲਮ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾ
ਫਿਰ ਜੋ ਚਾਹੇਂ ਸੋ ਪਾ ਲੈ।।
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦਿਸੇ ਹਨੇਰਾ
ਨਵੀਂ ਤੂੰ ਜੋਤ ਜਗਾ ਲੈ।
ਭਾਗ ਬਣਾ ਖੁਦ ਮਿਹਨਤ ਸਦਕਾ
ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਜਾ।।
ਮੂੰਹ ਤੇ ਛਿੱਕਲੇ ਚਾੜ੍ਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ,
ਜੋ ਦੇਵਨ ਤੈਨੂੰ ਪਰਦਾ।।
