ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ਼ ਉਹ ਸਿੰਜਦੀ ਰਹੀ ।
ਸੁਰਮੇ ਦੀ ਮੁੱਖੜੇ 'ਤੇ ਵੇਲ ਬਣ ਗਈ
ਉਹਦੀ ਮਹਿੰਦੀ ਨੇ ਤਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲ-ਬੋਲੇ ਸੀ ।
ਪਰ ਉਹਦੇ ਸੁਰਮੇ ਨੇ ਗੁੱਝੇ ਸਭ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹੇ ਸੀ ।
ਉਹ ਤੁਰਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ । ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਮੋਈ ਸੀ ।
ਉਹਦੀ ਕੋਈ ਖਾਸ ਸ਼ੈਅ ਅੱਜ ਓਹਤੋਂ ਖੋਈ ਸੀ ।
ਲੈ ਕੇ ਚਾਰ ਲਾਵਾਂ ਉਹ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਚੱਲੀ ਸੀ ।
ਕਿੰਨੇ ਜਣੇ ਸੀ ਨਾਲ਼ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਉਹ 'ਕੱਲ਼ੀ ਸੀ ।
ਕਿੰਨੇ ਸਾਲ ਉਹਨੇ ਪੇਕੇ ਘਰ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਸੀ ।
ਇੱਥੇ ਬੜੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਸੀ । ਬੜੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਸੀ ।
ਇੱਥੇ ਉਹ ਲਾਡਲੀ ਸੀ । ਧੀ ਧਿਆਣੀ ਸੀ ।
ਉੱਥੇ ਉਹ ਪਤਨੀ ਤੇ ਨੂੰਹ ਰਾਣੀ ਸੀ ।
ਇੱਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਪਾਉੁਣ ਦੀ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਸੀ ।
ਉੱਥੇ ਨਿੱਕੀ ਗ਼ਲਤੀ ਵੀ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਸੀ ।
ਸਮਾਜ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਉਹ ਪੁਗਾ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵੀ ਸਹੁਰੇ ਘਰੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਜਾਂਦੀ-ਜਾਂਦੀ ਪੇਕਾ ਘਰ ਕਰ ਕੱਖ ਗਈ ।
ਰੂਹ ਦੇ ਦੋ ਟੋਟੇ ਕਰ । ਇੱਕ ਇੱਥੇ ਰੱਖ ਗਈ ।
ਅਰਜ਼ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣੋਂ । ਧੀਓ ਧਿਆਣੀਉਂ ।
ਰੋਇਆ ਨਾ ਕਰੋ ਨ੍ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਡੁੱਬ ਜਾਣੀਉਂ ।
