ਅੱਪੜ ਗਏ ਆਂ ਜੱਨਤ ਵਰਗਾ ਤਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰਾ ਛੱਡ ਕੇ
ਝੰਗ ਸਿਆਲੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨੀ ਮੁਟਿਆਰੇ ਲੱਭਦੇ ਲੱਭਦੇ
ਕੀਹਦੀ ਕੀਹਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਕਿੰਨੇ ਈ ਨੇ ਖ਼ੌਰੇ
ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਗਏ ਲਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵਣਜਾਰੇ ਲੱਭਦੇ ਲੱਭਦੇ
ਲਹਿੰਦੇ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਟੁਰ ਗਏ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੱਲੋਂ ਲਹਿੰਦੇ
ਇਕ ਥਾਂ ਚੋਗਾ ਚੁਗਦੇ ਸਨ ਜੋ ਰਲ ਕੇ ਡਾਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ
ਸੋਰ ਰਿਹਾ ਵਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕਿਸਰਾਂ ਵੈਰੀ ਹੋ ਗਏ
ਹੱਸਦੇ ਹੱਸਦੇ ਨਿੱਤ ਮਿਲਦੇ ਸਨ ਜੋ ਦਿਲਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ
ਏਥੋਂ ਦੇ ਈ ਲੋਕ ਸੀ ਭਲਿਆ ਹੋਰ ਕਿਤੋਂ ਨਈਂ ਆਏ
ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਭਰੀ ਪਰ੍ਹਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਟੇ ਮਾਰੇ
ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਲਈ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਹਾਂ ਲਈ ਤਰਲੇ ਮਾਰੇ
ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਓਸੇ ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਟੇ ਮਾਰੇ
ਅੱਜ ਫਿਰ 'ਸੰਧੂ' ਪਿੰਡ ਦੇ ਚੌਂਕ 'ਚ ਇਕ ਮਜਬੂਰ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ
ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਸਰਾਂ ਮੱਝ ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਟੇ ਮਾਰੇ
