ਪਿਆਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਕਿੱਡੇ ਸੋਹਣੇ, ਔਖਾ ਕਿੱਡਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ।
ਧੁੱਪਾਂ, ਪਾਲੇ ਜਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਨਾ ਦੁੱਖ ਦਾ ਭਾਰ ।
ਮਨ ਦਾ ਬੇਲਾ ਸੁੰਝਾ-ਸੁੰਝਾ, ਵੰਝਲੀ ਦੀ ਕੋਈ ਹੂਕ ਨਾ ਉਠਦੀ,
ਕਿਰਚੀ-ਕਿਰਚੀ ਹੋਈਆਂ ਵੰਗਾਂ, ਢੀਂਗਰ ਹੋ ਗਈ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰ ।
ਮੋਮ ਦਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਵਾ ਜਾਤਾ, ਪੱਥਰ ਦਾ ਉਹ ਹੈ ਸੀ ਬੁੱਤ,
ਸੱਧਰਾਂ ਭਾਂਬੜ ਕਰੇ ਹਵਾਲੇ, ਜਾ ਲੁਕਿਆ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਬਾਰ ।
ਬੰਦੇ ਤੇ ਜਦ ਭੀੜ ਪਵੇ ਸਭ, ਸੰਗੀ ਸਾਥੀ ਛਡ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,
ਔਖਾ ਵੇਲਾ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਹਦੀ ਯਾਰ ।
ਨਿੰਮਾ-ਨਿੰਮਾ ਹਾਸਾ ਹਸ ਕੇ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਓ,
ਦਿਲ ਨਿਮਾਣਾ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਏ, ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ।
ਡੂੰਘੇ ਪੈਂਡੇ, ਰਾਤ ਹਨੇਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਹਿ ਤੇ ਠਿੱਲੇ ਸੱਜਣਾ,
ਘੁੰਮਣ-ਘੇਰੀ ਦੇ ਵਿਚ ਫਾਹ ਕੇ, ਜਾ ਲੱਗਾ ਉਹ ਦੂਜੇ ਪਾਰ ।
