ਸਾਂਝ ਪਰੀਤਾਂ ਵਾਲੇ ਜਿਹੜੇ ਆਨ ਖ਼ਿਆਲ ਦਵੋਚ ।
ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਵਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸੋਚ ।
ਬੇਸ਼ੱਕ ਸਾਡੇ ਜੁੱਸੇ ਚੰਨਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮਧੋਲ,
ਵੇਖੀਂ ਨਾਜ਼ੁਕ ਪੈਰੀਂ ਕਿਧਰੇ ਆ ਨਾ ਜਾਵੇ ਮੋਚ ।
ਦਿਲ ਦੀ ਅਸ਼ਗ਼ਲ ਤੇ ਦਿਲ ਜਾਨੀ ਖ਼ਵਰੇ ਫੇਰਾ ਪਾਣ,
ਸੱਚੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਪੋਚੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਵਿਹੜਾ ਪੋਚ ।
ਚੂਸ ਲਿਆ ਏ ਗ਼ਮ ਦੀਆਂ ਕੂਕਾਂ ਜੁੱਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖ਼ੂਨ,
ਇਕਲਾਪੇ ਦੇ ਗਿੱਧ ਰਹੇ ਨੇ ਕਲਬੂਤਾਂ ਨੂੰ ਨੋਚ ।
ਅਜ਼ਲਾਂ ਤੋਂ ਹੈ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ,
ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਟਹਿਣੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਚ ।
ਸਾਹਵਾਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਕੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਰੱਖ ਗਏ ਲਾਜ,
ਮਜਨੂੰ, ਰਾਂਝਾ, ਪੁੰਨੂੰ, ਤੇ ਮਹੀਵਾਲ, ਮੁਰਾਦ ਬਲੋਚ ।
