ਤ੍ਰਿੰਞਣ ‘ਚ ਚਰਖੇ ਕੱਤਦੀਆਂ, ਕੁਝ ਕੱਢਦੀਆਂ ਫੁਲਕਾਰੀਆਂ।
ਬਿੱਦ ਬਿੱਦ ਕੇ ਤੰਦਾਂ ਪਾਉਂਦੀਆਂ, ਕੰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਨਾਰੀਆਂ।
ਇਹ ਪੂਣੀਆਂ ‘ਤੇ ਮੋਹ ਦੀਆਂ, ਕਣੀਆਂ ਵਰ੍ਹਾਵਣ ਆ ਗਿਆ।
ਆ ਜਾ ਸਜਣ ਪਰਦੇਸੀਆ, ਆ ਜਾ ਕਿ ਸਾਵਣ ਆ ਗਿਆ।
ਬਿਰਹਾ ਦੀ ਪੂਣੀ ਕੱਤਦਿਆਂ, ਚਰਖਾ ਹੈ ਮੇਰਾ ਕੂਕਦਾ।
ਦੀਪਕ ਦੀ ਸਰਗਮ ਛੇੜ ਕੇ, ਤਨ-ਮਨ ਹੈ ਮੇਰਾ ਫੂਕਦਾ।
ਪਾਈਆਂ ਮੈਂ ਜਿੰਨੀਆਂ ਔਸੀਆਂ, ਇਹ ਮੀਂਹ ਮਿਟਾਵਣ ਆ ਗਿਆ।
ਆ ਜਾ ਸਜਣ ਪਰਦੇਸੀਆ, ਆ ਜਾ ਕਿ ਸਾਵਣ ਆ ਗਿਆ।
ਵਾਅਦਾ ਤੇਰਾ ਸੀ ਸਾਉਣ ਦੇ, ਪਹਿਲੇ ਛਰਾਟੇ ਆਉਣ ਦਾ।
ਬਿਰਹੋਂ ਸਰਾਪੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ, ਘੁੱਟ ਕੇ ਕਲੇਜੇ ਲਾਉਣ ਦਾ।
ਆਸਾਂ ਦਾ ਨਿੰਮ੍ਹਾ ਜਗ ਰਿਹਾ, ਦੀਵਾ ਬੁਝਾਵਣ ਆ ਗਿਆ।
ਆ ਜਾ ਸਜਣ ਪਰਦੇਸੀਆ, ਆ ਜਾ ਕਿ ਸਾਵਣ ਆ ਗਿਆ।
ਵਸਲਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਧੂੜ ਕੇ, ਵਿਛੜੇ ਮਿਲਾਵਣ ਆ ਗਿਆ।
