ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੰਝੂ-ਮਾਲਾ ਕੱਲਮ-ਕੱਲਿਆਂ ਜਪਣੀ ਏ ।
ਕੰਧਾਂ ਭਾਵੇਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਹੋਵਣ ਪੀੜ ਤੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਏ ।
ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਵੀ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਲੇਖਾ ਏ,
ਕੁੱਛੜ ਚਾੜ੍ਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣੈ, ਚੰਡ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥੱਪਣੀ ਏ ।
ਬੈਠਕ ਦੇ ਨਾ ਪਰਦੇ ਵੇਖੀਂ, ਵੇਖ ਬਾਵਰਚੀ ਖ਼ਾਨੇ ਨੂੰ,
ਕਿਹੜੀ ਹਾਂਡੀ ਉੱਤੇ ਛੰਨੇ, ਕਿਹੜੀ ਉੱਤੇ ਚੱਪਣੀ ਏ ।
ਪੱਕੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਬਹਿ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਇਸ ਬਾਗ਼ੇ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਆਣ ਵਿਛਾਈ ਏਥੇ ਓੜਕ ਚਾਦਰ ਠੱਪਣੀ ਏ ।
'ਅਨਵਰ' ਪੱਲੇ ਪਾਈ ਆਪਣੇ ਠੰਢ ਸਿਆਣਿਆਂ ਅਮਲਾਂ ਦੀ,
ਭੁੱਲ ਨਾ ਜਾਵੀਂ ਇਕ ਦਿਨ ਧਰਤੀ ਤਾਂਬੇ ਵਾਂਗੂੰ ਤਪਣੀ ਏ ।
