ਸਦਮਾ ਉਹਦੇ ਜਾਵਣ ਦਾ ਨਾ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਉਹਦੇ ਆਉਣ ਦੀਆਂ ।
ਬਾਲਪੁਣੇ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਹੈਸਨ 'ਸਾਉਣ' ਦੀਆਂ ।
ਖੇਡੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਓਸੇ ਥਾਂ ਹੀ, ਖੇਡੇ ਰਲਕੇ ਸ਼ਾਮਾਂ ਤੀਕ,
ਕੀਹਨੂੰ ਹੋਸ਼ਾਂ ਹੈ ਸਨ ਓਦੋਂ, ਰੁੱਸੇ ਯਾਰ ਮਨਾਉਣ ਦੀਆਂ ।
ਬੁਰਕੀ ਖੋਹੀ, ਰੋਟੀ ਵੰਡੀ, ਜੂਠਾ ਖਾਧਾ, 'ਚਾਰਾਂ' ਨਾਲ,
ਵੱਖ ਹੋਇਆਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਬਾਕੀ, ਚੱਸਾਂ ਕੱਠੀ ਤਾਉਣ ਦੀਆਂ ।
ਠੁੱਡਾ ਲੱਗਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਠ ਬੈਠੇ, ਚਿੱਕੜ ਲੱਗਿਆ ਪੂੰਝ ਲਿਆ,
ਕਿੰਨੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਸਨ ਉਹ, ਨੰਗੇ ਪੈਲਾਂ ਪਾਉਣ ਦੀਆਂ ।
ਲੁੱਕਣ-ਮੀਚੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਾਤਾਂ, ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੀਤ ਗਈਆਂ,
ਵੇਲਾ ਮਿਥਿਆ ਜਾਗਣ ਦਾ ਨਾ ਘੜੀਆਂ ਗਿਣੀਆਂ ਸੌਣ ਦੀਆਂ ।
ਰੀਝ ਹੰਢਾਉਣ ਲਈ ਹੱਟੀ ਤੋਂ, ਮੁੱਲ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਬੇਰਾਂ ਨੂੰ,
ਕਦੀ ਤੇ ਛੋਟਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹੈਸਨ ਝੂਟਾ ਮਾਰ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀਆਂ ।
ਚੁੱਪ 'ਸਲੀਮ' ! ਹੁਣ ਏਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਤੇਰੀ ਸੁਣਦਾ ਏ,
ਐਵੇਂ ਕਾਹਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੈਂ ਸੁੱਤੇ ਦਰਦ ਜਗਾਉਣ ਦੀਆਂ ।
