ਬਗੀਚੇ ਦੇ ਨਰਮ ਹਵਾ ਵਿੱਚ,
ਮੈਂ ਬੈਠਾ ਸੀ ਨਿਗਾਹ ਅੰਦਰ,
ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਦਿਆਂ,
ਮਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ।
ਪੰਛੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਸੋਰ,
ਮਾਨੋ ਜਗਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ,
ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਧਿਆਨ ਵਧਿਆ,
ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਬਣੇ—ਰੱਬੀ ਰਾਗ।
ਉਹ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ, ਗਾਇਕ ਸਨ,
ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ,
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਰਲਕੇ,
ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ।
ਮਨ, ਸਾਹ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਝਲਕ,
ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਗੋਦ ‘ਚ ਵੱਸਦਾ ਰੱਬ,
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ,
ਵਿਰਦੀ, ਤੂੰ, ਤੇ ਉਹ—ਸਾਰੇ ਇੱਕ।
