ਉਹ ਖ਼ਤ ਲਿਖੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਪੜ੍ਹੇਂ ।
ਇਹ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨੇ ।
ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਨਾ ਝਾਕੇ ।
ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਪਰੋ ਦੇਵੇਂ, ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ।
ਨਵੀਂ ਰੀਤ ਚਲਾ ਸੱਜਣਾ, ਕਿ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
ਸੱਜਣ ਝਨਾ ਦੇ ਪਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੀਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
ਤੂੰ ਸਮਝ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ , ਤੇ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾ ਉਸਦੀ ।
ਜਿਹੜੀ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ।
ਲੋਕੀਂ ਤੱਕਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਨੂੰ ।
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਤੱਕੋਂ, ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਜਾਵੇ ।
ਫਿਰ ਉਸ ਤਸਵੀਰ ਗਲ ਲੱਗਣ ਦਾ ।
ਵੱਖਰਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
ਸੱਜਣ ਝਨਾ ਦੇ ਪਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੀਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
ਉਹ ਮੰਗੇ ਪਾਣੀ ਜਦ, ਸਿਆਹੀ ਪੀ ਰੱਜ ਕਹੇ ।
ਲੱਜ ਰੱਖਣੀ ਕਲਮਾਂ ਦੀ, ਸਿਰ ਆਪਣਾ ਕੱਜ ਲਵੇ ।
ਘੁੰਡ ਕੱਢ ਲਏ, ਨੈਣ ਢੱਕ ਲਵੇ ।
ਪਾਣੀ ਛਮ ਛਮ ਉਹਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਚੋਂ ਵਗਣ 'ਤੇ ।
ਸਰਬ ਕੋਲ ਉਸ ਨੀਰ ਨੂੰ , ਭਰ ਗਲਾਸੀ ਪੀਣ ਦਾ,
ਵੱਖਰਾ ਸੁਆਦ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
ਸੱਜਣ ਝਨਾ ਦੇ ਪਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੀਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
ਉਹ ਇਸ਼ਕੇ ਨੂੰ ਕੀ ਜਾਨਣ, ਜਿੰਨਾਂ ਸੱਜਣ ਨੇੜਿਓਂ ਵੇਖੇ ।
ਅਧਵਾਟਿਉਂ ਟੁੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਦੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਪੈਣ ਭੁਲੇਖੇ ।
ਉਸ ਅੱਖੀਆਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਵਣ, ਤੇ ਜੱਪੇ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲਈ ।
ਉਹ ਹਰੇਕ ਮੰਦਿਰ, ਮਸਜਿਦ, ਗੁਰੂਦੁਆਰੇ ਦੇ,
ਦੁਆਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਕਰਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
ਸੱਜਣ ਝਨਾ ਦੇ ਪਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੀਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
