ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ, ਖੱਬੇ ਦਾ ਵੀ, ਅਜ ਕਲ ਤਾਂ ਇਤਬਾਰ ਨਹੀਂ ।
ਹੁਣ ਤੇ ਦੋਵੇਂ, ਰਲ ਕੇ ਤਾੜੀ, ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਤੱਯਾਰ ਨਹੀਂ ।
ਮੇਰਾ ਜੁੱਸਾ ਪੋਹ ਦੀ ਚਾਦਰ, ਪੈਰ ਨੇ ਧੁੱਪਾਂ ਹਾੜ੍ਹ ਦੀਆਂ,
ਜੋ ਮੇਰੇ ਜਜ਼ਬੇ ਨੂੰ ਚੀਰੇ, ਉਹ ਕਿਧਰੇ ਤਲਵਾਰ ਨਹੀਂ ।
ਜੋ ਅਹਿਸਾਨ ਹੈ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਹੈ ਮੁੜਕੇ ਦੀ,
ਸ਼ਿਅਰ ਦੀ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਾਈ, ਬਾਰਸ਼ ਦੀ ਹੁੰਮਕਾਰ ਨਹੀਂ ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਵੱਲੋਂ ਖਰੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੌਫ਼ੀਕ ਮਿਲੇ,
ਉਹ ਅਵਤਾਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਵੀ ਨਾਹੀਂ, ਜੇ ਕਰ ਉਹ ਅਵਤਾਰ ਨਹੀਂ ।
ਗ਼ਰਜ਼ਾਂ ਦੀ ਕੰਧ ਢਾਅ ਕੇ ਸੌਨਾਂ, ਫ਼ਜਰੇ ਉਸਰੀ ਹੁੰਦੀ ਏ,
ਖ਼ਾਹਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜ਼ੇਲੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਆਸਾਰ ਨਹੀਂ ।
ਸਿਰ ਤੇ ਪੰਡ ਨਾ ਧੁੱਪ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਮਜ਼ਾ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ,
ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਖ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ।
ਹਰ ਮੈਲ਼ਾ ਇਨਸਾਨ ਤੇ 'ਕੁਦਸੀ', ਅੰਦਰੋਂ ਮੈਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,
ਉੱਚੇ ਸ਼ਮਲੇ ਵਾਲਾ ਹਰ ਇੱਕ, ਬੰਦਾ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਨਹੀਂ ।
