ਸੱਜਣਾ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਹੁਰ ।
ਜਿਹਨੂੰ ਲੋਕ ਬਿਮਾਰੀ ਆਖਣ ।
ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸੀ ਦਰਦਾਂ ਮਾਰੀ ।
ਚੰਦਰੀ ਲੱਗ ਗਈ ਮੈਨੂੰ ਝਾਕਣ ।
ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਅੱਗ ਲਾਵੇ ।
ਕਦੇ ਦਿਲ, ਫਟ ਫਟ ਫੜਕਾਵੇ ।
ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜਦ ਮੈਂ ਹਾਏ ਬੋਲਾਂ ।
ਫੇਰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਤਰਸ ਨਾ ਖਾਵੇ ।
ਵੱਧਦੀ ਜਾਵੇ, ਵੱਧਦੀ ਜਾਵੇ ।
ਨਾਲੇ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਘਟਾਵੇ ।
ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਰਾਸ ਨਾ ਜਿੰਦਰੇ ਇਸ ਨੂੰ ।
ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਡਾਉਣਾ ਚਾਹਵੇ ।
ਹਰ ਕੋਈ ਏਸ ਰੋਗ ਦਾ ਰੋਗੀ ।
ਝੂਠਾ ਜਿਹੜਾ ਮੁੱਕਰ ਜਾਵੇ ।
ਵੈਦ ਨਾ ਮਿਲਦਾ ਏਸ ਮਰਜ਼ ਦਾ ।
ਦਿਨ ਦੁੱਗਣੀ, ਰਾਤ ਚੌਗਣੀ ।
ਹਰ ਪਹੁਰ ਏਹ ਵੱਧਦੀ ਭਾਵੇ ।
ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਅੰਤਲੀ ਪੀੜਾ ।
ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਕੋਈ ਲਾਈ ਜਾਵੇ ।
ਮਿੱਠਾ ਜ਼ਹਿਰ ਜੇ ਲੋਕੋ ਪਰ ।
ਜੋ ਖਾਵੇ, ਉਹੀ ਤਾਂ ਪੱਛਤਾਵੇ ।
ਜੋ ਨਾ ਖਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਛਤਾਵੇ ।
ਫ਼ਲਗੀ ਫੁੱਲਗੀ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁੱਟਗੀ ।
ਅਤਰ ਫ਼ਲੇਲਾਂ ਜੀਅ ਮਹਿਕਾਵੇ ।
ਸੁਣਿਆ ਹਰ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਲੱਗਦੀ ।
ਲੰਘੀ ਉਮਰੇ ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਤੋਂ ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਿਆ ਦੱਸ ਕੇ ।
ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਵੇ ।
ਨਾਲੇ ਆਖਣ ਚੰਦਰੀ ਮਾੜੀ ।
ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪ ਲਵਾਵੇ ।
ਐਸੀ ਲੋਕੋ ਇਸ਼ਕ ਬਿਮਾਰੀ ।
'ਸਰਬ' ਨੂੰ ਸੱਜਣਾ ਪਿਆਰ ਨਾ ਲਾਈ ।
ਨਾ ਲਾਹਵੇ ਨਾ ਮੁੱਕਰ ਪਾਵੇ ।
ਨਾ ਇਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਜੇ ਕੋਈ ।
ਨਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੇ ।
