ਸੱਜਣਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਅਰ ਸੁਣਾਉਣੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ ।
ਫੱਟ ਜਿਗਰ ਦੇ ਖੋਲ੍ਹ ਵਿਖਾਉਣੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ ।
ਅੱਜ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਕਿਣ-ਮਿਣ ਨੇ ਅੱਗ ਲਾਈ ਏ,
ਅੱਜ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਦੀਪ ਜਗਾਉਣੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ ।
ਸਿੰਮਦੀ ਅੱਖ ਦੀ ਦਰਦ-ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਕੇ ਤੇ,
ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੋਂਠ ਹਿਲਾਉਣੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ ।
ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਬੰਦਾ 'ਕੱਲਾ ਲੱਗਦਾ ਏ,
ਸਾਂਝਾਂ ਦੇ ਬੱਸ ਢੋਲ ਵਜਾਉਣੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ ।
ਅਪਣੇ ਈ ਪਰਛਾਵੇਂ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,
ਅਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਆਪ ਲੁਕਾਉਣੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ ।
ਚਿਹਰਿਆਂ ਉਤੋਂ ਲਾਲੀ ਖੁੱਸਦੀ ਜਾਂਦੀ ਏ,
ਪਿੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਸਜਾਉਣੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ ।
ਅੱਜ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਦੀ ਏ,
ਅੱਜ ਅੱਖੀਆਂ 'ਚੋਂ 'ਸਾਉਣ' ਵਗਾਉਣੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ ।
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ,
ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖ਼ੋਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ ।
ਬਰਫ਼-ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਸੇਕ ਪੁਚਾਉਣ ਲਈ,
ਅਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਭਾਂਬੜ ਲਾਉਣੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ ।
ਯਾਰ 'ਕਮਰ' ਇਹ ਸ਼ਿਅਰ ਵੀ ਸੁੱਚੇ ਮੋਤੀ ਨੇ,
ਇਹ ਮੋਤੀ ਜੋ ਆਪ ਲੁਟਾਉਣੇ ਪੈ ਗਏ ਨੇ ।
