ਰਾਧਾ ਨੀ ! ਪਰੇਮ ਚਿੰਗਾੜੀ ਜਦ ਹਰ ਪਤਨੀ ਤਾਈਂ ਸਤਾਏ
ਪੀਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਸਿਧਾਏ ।
ਕਿਵੇਂ ਗੁਜ਼ਰ ਹੋਵੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ
ਕੰਤ ਨਾ ਪਰਤੇ ਹਾਏ ?
ਯਾਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਰਹੋਂ ਅਗਨੀ
ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਈ ਭੜਕਾਏ ।
ਖਿੜੀ ਬਹਾਰ ਹੈ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ
ਕੁਝ ਵੀ ਮਨ ਨਾ ਭਾਏ ।
ਦਸ ਫਿਰ ਉਹ ਬਿਰਹੋਂ-ਡੰਗੀ ਪਤਨੀ
ਕਿਧਰ ਨੂੰ ਜਾਏ ?
ਹਾਏ ਨੀ ਰਾਧਾ ! ਦਸ ਫਿਰ ਤੂੰ ਹੀ
ਆਪਣੇ ਪੀਆ ਨੂੰ ਕਿਥੋਂ ਲਭ ਲਿਆਏ ?
ਬਨ-ਕੁੰਜਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸ ਨੂੰ ਰਾਧਾ ਤੂੰ ਪਈ ਲਭੇਂ
ਮੈਂ ਸਾਰ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਜਾਣਾਂ
ਤੇਰੀ ਪੀੜ ਪਛਾਣਾਂ ।
ਉਸ ਚਿਤ-ਚੋਰ ਦੀ ਲੀਲ੍ਹਾ
ਆ ਤੈਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂ !
ਔਹ ਵੇਖ ਉਹ ਨਾਚ ਕਰੇਂਦਾ ਰਾਸ ਰਚੇਂਦਾ
ਬਿੰਦਰਾਬਨ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਸੰਗ
ਕੇਲ ਕਰੇਂਦੇ ਪਰੇਮ ਖਿਡੇਂਦਾ ।
ਪਰੇਮ ਸਮਾਗਮ ਰਚ ਰਚ ਬਹਿੰਦਾ
ਇਥੇ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੈ ਉਸ ਨੇ
ਨਵਾਂ ਬੈਕੁੰਠ ਧਾਮ !
ਵੇਖ ਨੀ ਰਾਧਾ ! ਪੀ ਆਪਣੇ ਨੂੰ
ਖੜਾ ਬਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ।
ਜਿਥੇ ਲੌਂਗ ਤੇ ਸੰਦਲ ਭਿੰਨੀ
ਮਧੂ ਪਵਨ ਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਪਈ ਫ਼ੁਹਾਰ !
ਫੁੱਲਾਂ ਲੱਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਉਤੇ
ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ
ਮਧੂ ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਸੁਣਦੀ ਪਈ ਗੁੰਜਾਰ ।
ਸਭ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ
ਜਿਥੇ ਕੋਇਲ ਦੇ ਬਿਰਹੋਂ-ਲੱਦੇ
ਗੀਤ ਦੀ ਕੂਕ ਪੁਕਾਰ !
ਰਾਧਾ ! ਚਾਰ-ਚੁਫੇਰੇ ਬਿੰਦਰਾਬਨ ਵਿਚ
ਆਈ ਬਸੰਤ ਬਹਾਰ ਜੋਬਨ-ਰੁੱਤ ਸਿਖ਼ਰਾਂ ਤੇ ਛਾਈ
ਖਿੜ ਪਈ ਸਭ ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਤਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਆਏ
ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਮਹਿਕਾਰ ।
ਫ਼ਾਲਸੇ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਉਤੇ ਸੂਹੇ ਫੁੱਲ ਜੋ ਟਹਿਕਣ
ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਪੋਟਿਆਂ ਸਮ ਲਸੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਭਾਅ ।
ਜੋਬਨ-ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਪਰੇਮ-ਖ਼ੁਮਾਰੀ ਦੀ ਦੇਂਦੇ ਚਿਣਗ ਜਗਾ ।
ਪਰੇਮ ਸਤਾਏ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਾਂਬੜ ਦੇਣ ਮੱਘਾ ।
ਨਾਗਕੇਸਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸ਼ਗੂਫ਼ੇ ਖੇੜੇ ਵਿਚ ਭਰ ਆਏ ।
ਲਹਿਰਨ ਪਏ ਹਵਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੁਨਹਿਰੀ ।
ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਸੁਆਗਤ ਲਈ ਹਨ, ਆਏ ਬਣ ਕੇ ਆਪ ਬਹਾਰ !
ਮਧੂ ਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪੰਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਲੇ ਚਮਕਣ
ਏਦਾਂ ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਧਾਏ ।
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਜਿਦਾਂ ਆਪਣੇ, ਸੋਨ-ਸੁਨਹਿਰੀ ਧਨੁਖ ਬਾਣ ਚੋਂ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਮੀਂਹ ਹਨ ਵਰ੍ਹਾਏ ।
ਕਰਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਕੇ ਸਾਰੇ, ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਅਪਾਰ ।
ਹਸ ਰਹੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਮ ਪੀੜਾ ਨੇ
ਹੈ ਮਲ ਰਖਿਆ, ਸਹਿਕਣ-ਤਰਸਣ ਹਾਲੀ ਵੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਹਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਮਿਲਿਆ ਨਹੀਂ ਪਿਆਰ !
ਕਿਉੜੇ ਦੀ ਭਿੰਨੀ-ਗੰਧ ਸਾਂਗਾਂ ਬਣ ਬਣ
ਘਾਇਲ ਪਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਉਤੇ
ਕਰਦੀ ਪਈ ਹੈ ਵਾਰ !
ਰਾਧਾ ਸਖੀ ਨੀ !
ਖਿੜ ਉਠੀ ਹੈ ਉਪਬਨ ਅੰਦਰ, ਭਰਵੀਂ ਰੁੱਤ ਬਹਾਰ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਮੱਘ ਮੱਘ ਉਠਦੀ, ਪਰੇਮ ਚਿੰਗਾੜੀ ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਰੇਮ ਪੀੜਾ ਨੂੰ
ਹੈ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰਖਿਆ
ਪਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰੇਮ ਤਾਂਘ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸੋਂ ਬਾਹਰ ।
ਪਰੇਮ ਰੀਝ ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਲੱਦੀ, ਆਪ-ਮੁਹਾਰੀ ਮੱਚ ਉਠੀ ਅੰਦਰ
ਹੋਈ ਵਸੋਂ ਬਾਹਰ ।
ਜੋਬਨ-ਰੱਤ ਦੀ ਇਹ ਖ਼ੁਮਾਰੀ
ਆਪ-ਮੁਹਾਰੇ ਕਰਦੀ ਪਈ ਬੇਜ਼ਾਰ !
ਲੁਟਿਆ ਚੈਨ ਕਰਾਰ !
ਵੇਖ ! ਉਹ ਅੰਬ ਦਾ ਬੂਟਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਰਹੀ ਸੀ ਹੁਣ ਤਕ ਸੁਤੀ,
ਸੁੰਦਰ ਵੇਲਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਪਿਆ ਲਾਵੇ
ਆਪਣਾ ਪਰੇਮ ਜਤਾਵੇ ।
ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਅੰਦਰ
ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਜਗਾਵੇ ।
ਨਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਅੰਦਰ
ਨਵੀਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਭਰਦਾ ਜਾਵੇ !
ਇਸ ਬਸੰਤ ਨੇ ਜੀਵਨ ਤਾਈਂ ਜਗਾਇਆ ।
ਸਭ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਰਕੇ ਪਰੇਮ ਦਾ ਟੂਣਾ
ਸਭ ਵਿਚ ਪਰੇਮ ਦਾ ਦੀਪ ਜਗਾਇਆ ।
ਰਾਧਾ ਨੀ ! ਜਮਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੀਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ
ਜਿਥੇ ਬਨ ਵਿਚ ਸੁਤ ਉਨੀਂਦੇ, ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਜਮਾਵਣ ।
ਉਥੇ ਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ !
ਬਿੰਦਰਾਬਨ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਸੰਗ, ਸੁੰਦਰ ਰਾਸ ਰਚਾਵਣ ।
ਰਾਧਾ ਨੀ ! ਭਿੰਨੀ ਭਿੰਨੀ ਪਵਨ ਬਸੰਤੀ
ਮਸਤੀਆਂ ਵੰਡਦੀ ਜਾਵੇ ।
ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਸੰਗ, ਇਹ ਕਿਦਾਂ ਰਲਦੀ ਜਾਵੇ ।
ਪਰੇਮ ਸਤਾਏ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪਰੇਮ ਦੀ ਤਾਂਘ ਜਗਾਏ !
ਕਿਉੜੇ ਦੇ ਅੱਧ ਖਿੜੇ ਸ਼ਗੂਫ਼ੇ, ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਦੇ ਜਾਵਣ
ਪਰੇਮ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅਲਸਾਵਣ !
ਰਾਧਾ ਨੀ ! ਅੰਬਾਂ ਦੇ ਬੂਟੇ
ਮਧੂ-ਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਸੁਣਕੇ ਗੁੰਜਾਰ ।
ਪਰੇਮ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਝੂਮ ਨੇ ਉਠਦੇ
ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖ਼ੁਮਾਰ ।
ਕੋਇਲ ਦੀ ਬਿਰਹੋਂ-ਲੱਦੀ ਕੂਕ
ਨਿਕਲੇ ਬਣ ਬਣ ਹੂਕ ।
ਵਿਛੜੇ ਪਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤਾਈਂ
ਇਕ ਦਮ ਜਾਵੇ ਫੂਕ !
ਹੋਵਣ ਹਾਲ ਬੇਹਾਲ ।
ਪਰੇਮ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਾਹਲ ।
ਇਕਦਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਾਈਂ ਕਰ ਦੇਵੇ ਬੇਹਾਲ !
ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੀਲ੍ਹਾ ਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਗੀਤ ਸੁਰੀਲਾ ।
ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਪਾਂਧੀ, ਚੁਕਣ ਪੈਰ ਫੁਰਤੀਲਾ ।
ਛੇਤੀ ਮਿਲਣ ਦਾ ਹੀਲਾ ।
ਤਾਂ ਜੋ ਛੇਤੀ ਜਾ ਕੇ
ਆਪਣੀ ਵਿਛੜੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ
ਮੁਕ ਜਾਵੇ ਉਡੀਕ ।
ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਘੁੱਟ ਨੂੰ
ਪੀ ਜਾਵਣ ਲਾ ਡੀਕ ।
ਵੇਖ ਨੀ ਰਾਧਾ ਮੇਰੀ ਸਖੀਏ !
ਪੁਜ ਗਏ ਹਾਂ ਉਸ ਥਾਂ
ਜਿਥੋਂ ਤੱਕ ਸਕਦੇ ਹਾਂ-
ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਲੀਲ੍ਹਾ
ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਸਜੀਲਾ
ਸੈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸੰਗ ਹੈ
ਰਚ ਰਿਹਾ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲ੍ਹਾ ।
ਨਚਦਾ ਪਿਆ ਹੈ ਨਾਚ
ਪਰੇਮ ਗੀਤ ਦਾ ਨਾਟ !
ਰਾਧਾ ਮੇਰੀ ਸਖੀ ਪਿਆਰੀ !
ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈਂ ਲੀਲ੍ਹਾ ਨਿਆਰੀ ?
ਔਹ ਖੜਾ ਉਹ ਰੂਪਾਕਾਰ ।
ਅਨੰਤ ਗਗਨ ਦੇ ਹਾਰ !
ਚੰਦਨ ਲੇਪ ਕੀਤਾ ਤਨ ਉਪਰ
ਪਹਿਨ ਸੁਨਹਿਰੀ ਬਸਤਰ
ਫੁੱਲ ਪੱਤੀਆਂ ਦੇ ਬਨ ਦਾ ਸੁਹਜ ਅਪਾਰ
ਕੁੰਡਲ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਛਵ ਨਿਆਰੀ
ਲਹਿਰਨ ਵਿਚ ਹਵਾ
ਪਕੜ ਹੱਥ ਸੈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ
ਰਿਹਾ ਹੈ ਨਾਚ ਨਚਾ ।
ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਜਵਾਨੀ ਲਹਿਰੇ
ਵੰਡੇ ਪਈ ਮੁਸਕਾਨ ।
ਸਭ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਝੂਮ ਝੁਮਾਵੇ
ਵੰਡਦਾ ਪਿਆ ਹੈ ਤ੍ਰਾਣ ।
ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਅੰਦਰ
ਭਰਦਾ ਰੁੱਤ ਨਵੀਂ !
ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਦਰਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ
ਮਚੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਵੀਂ !
ਪਿਛੋਂ ਆ ਪਤਨੀ ਇਕ ਉਸਦੀ
ਜੱਫ਼ੀ ਵਿਚ ਘੁੱਟ ਲੀਤਾ ।
ਜੋਬਨ ਰੁੱਤ ਦੀ ਮਸਤੀ ਅੰਦਰ
ਪਰੇਮ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ ਕੀਤਾ ।
ਪਰੇਮ ਗੀਤ ਦਾ ਨਵਾਂ ਹਿਲੋਰਾ
ਮਸਤੀ ਅਪਰੰਮਪਾਰ ।
ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਵਿਚਲਾ ਉਸ ਨੇ
ਕੀਤਾ ਠੰਢਾ ਪਿਆਰ !
ਮਧੂ ਸੂਦਨ ਦੀ ਪਰੇਮ ਤਰੰਗ ਨੂੰ
ਵੇਖ ਕੇ ਦੂਜੀ ਪਿਘਲੀ
ਸੁੰਦਰ ਮੁੱਖ ਵਲ ਤੱਕੀ ਜਾਵੇ
ਝਲ ਮਸਤਾਨੀ ਪਗਲੀ ।
ਤੀਜੀ ਹੋਰ ਛਨਾਰ
ਬੋਲਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਕਰਕੇ
ਲਗੀ ਕਰਨ ਕਲੋਲ ।
ਅੱਖ ਬਚਾ ਕੇ ਚੁੰਮਣ ਲੈ ਗਈ
ਆਈ ਜਦ ਸੀ ਕੋਲ ।
ਪਰੇਮ ਰੰਗ ਵਿਚ ਖੀਵੀ ਹੋ ਗਈ
ਖਿੜੀ ਵਿਚ ਵਿਸਮਾਦ
ਰੋਮ ਰੋਮ ਵਿਚ ਕਾਂਬਾ ਛਿੜਿਆ
ਐਸਾ ਇਕ ਹੁਲਾਰ ।
ਮੁੱਖੜਾ ਉਸ ਦਾ ਭੱਖ ਉਠਿਆ ਸੀ
ਇਸ ਪਰੇਮ ਦੀ ਤਾਰ ।
ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਉਤੇ
ਛਾਏ ਰੰਗ ਹਜ਼ਾਰ ।
ਦੈਵੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਬੱਦਲ
ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਮਾਰ ।
ਕੈਸਾ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦੈਵੀ ਸੀ
ਸਖੀਏ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ !
ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਆਈ ਹੈ ਗੋਪੀ
ਫੜ ਕੇ ਹੱਥ ਉਸ ਸੋਹਲ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦਾ
ਲੈ ਚਲੀ ਹੈ ਜਮਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ।
ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ
ਉਸ ਨੇ ਤਾਣ ਲਿਆ ਹੈ ਉਪਰ
ਆਪਣਾ ਰੇਸ਼ਮੀ ਸ਼ਾਲ !
ਵੇਖ ਨੀ ਰਾਧਾ ਸਖੀਏ ਪਿਆਰੀ !
ਖੜਾ ਹੈ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਮਨਮੋਹਣ
ਕਦੰਬ ਬ੍ਰਿਛ ਦੇ ਹੇਠ
ਖੜਾ ਜੋ ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ
ਹੋਠਾਂ ਉਤੇ ਬੰਸੀ ਸੋਹੇ
ਗੂੰਜਿਆ ਮਧੁਰ ਸੰਗੀਤ
ਜਿਸ ਦੀ ਲੈਅ ਤੇ ਨਾਚ ਛੇੜਿਆ
ਸਭ ਗੋਪੀਆਂ ਇਕਸਾਰ !
ਤਾਲ ਉਹਦੇ ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ
ਬਿੰਦਰਾਬਨ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰਾਂ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਹੁਟੀਆਂ, ਸਭ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪੁਤਲੇ,
ਸਗਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ
ਉਸ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਨ ।
ਰਾਧਾ ਸਖੀ ! ਕਿਉਂ ਹੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ?
ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਛਣਕਣ
ਨਿਕਲੇ ਮਿੱਠਾ ਰਾਗ;
ਜਦ ਉਹ ਨਾਚ ਦੀ ਤਾਲ ਗਤੀ ਤੇ
ਚੁਕਣ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ
ਅੰਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਮਲ ਕੋਮਲ
ਸੁੰਦਰ ਸੁੰਦਰ ਬਸਤਰ
ਨਚਣ ਸਾਰੇ ਇਕ ਤਾਲ ਵਿਚ ਇਕਸੁਰ ਹੋਏ
ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਨਾਚ
ਜਿਸ ਦੀ ਹੋਂਦ ਹੈ ਸੁਪਨੇ-ਮਾਤਰ
ਉਸ ਬੰਸੀ ਦੀ ਤਾਲ ਤੇ ਨਚਦਾ ਪਿਆ ਹੈ
ਬਿੰਦਰਾਬਨ ਸਾਰਾ
ਸਗਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਹਰ ਸ਼ੈਅ
ਨਚੇ ਮਸਤੀ ਨਾਲ ।
ਕੈਸਾ ਪਰੇਮ ਅਨੁਰਾਗ !
ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਚ ਨੂੰ ਵੇਖੇ
ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆ ਨਿਹਾਰੇ ।
ਹਸ ਹਸ ਕੇ ਉਤਸਾਹ ਵਧਾਵੇ
ਨਾਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆ ਸਲਾਹੇ
ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤਾਂਈਂ
ਨਾਚ ਦੇ ਕਮਾਲ ਨੂੰ ਤੱਕੇ ।
ਵੇਖ ਰਾਧਾ ਨੀ ਸਖੀ ਪਿਆਰੀ !
ਉਸ ਦੇ ਪਰੇਮ ਗੀਤ ਦੀ ਲੀਲ੍ਹਾ
ਗੋਪੀਆਂ ਤਾਂਈਂ ਨਚਾਵੇ ।
ਆਪ ਵੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੰਗ ਨੱਚੇ
ਨਚੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ।
ਕਦੀ ਕਿਸੇ ਤਾਂਈਂ ਬੁਲਾਵੇ
ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਲਵੇ ਕਲਾਵੇ ।
ਤੀਜੀ ਦੇ ਨੁੱਖੜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮੇ
ਚੌਥੀ ਦੇ ਸੰਗ ਨਚਦਾ ਜਾਵੇ !
ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਗੋਪੀ ਦੇ ਤਾਂਈਂ ਪਿਆ ਬੁਲਾਂਦਾ
ਦੂਜੀ ਦੇ ਸੰਗ ਨਚਦਾ ਜਾਂਦਾ ।
ਕਿਉਂ ਸਖੀ ਰਾਧਾ ਨੀ ਪਿਆਰੀ
ਕੈਸੀ ਲੀਲ੍ਹਾ ਹੈ ਇਹ ਨਿਆਰੀ ?
ਉਸ ਦੇ ਪਰੇਮ ਗੀਤ ਦੀ ਮਸਤੀ
ਬੰਨ੍ਹ ਲੀਤੀ ਹੈ ਸਗਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ।
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁਅੰਗੇ ਕੋਮਲ
ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਸਮਾਨ ।
ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ।
ਰਚਿਆ ਉਸ ਨੇ
ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਉਤਸਵ ਇਹ ਮਹਾਨ ।
ਸਭ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ
ਭਰ ਦਿਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰੇਮ ਅਪਾਰ ।
ਇਕੋ ਪਰੇਮ ਅਲਿੰਗਣ ਅੰਦਰ
ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ ਉਸ ਨੇ ਸਗਲ ਸੰਸਾਰ ।
ਕਿਉਂ ਸਖੀ ਰਾਧਾ ਕੈਸੀ ਪਰੇਮ ਦੀ ਲੀਲ੍ਹਾ ?
ਖਿੜੀ ਹੋਵੇ ਜਦ ਐਸੀ ਰੁੱਤ ਬਹਾਰ !
