ਤੁਰੀ ਹੋਈ ਤਾਂ
ਮੈਂ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ,
ਤੂੰ ਖੜ੍ਹਾ-ਖਲੋਤਾ ਹੀ ਬੇਚੈਨ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦੈ ।
ਕਿਉਂ ਉੱਠ ਪੈਂਦੇ ਬਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦਾ ਸਾਰਾ-
ਜਵਾਰਭਾਟਾ
ਇੰਝ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕਿਉਂ ਉਛਲਦਾ ਰਹਿੰਦੈ ।
ਕਿਉਂ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ ਦਰਦ ਤੇਰਾ
ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ
ਹਰ ਕੋਈ ਭਰਮ ਚ' ਰਹਿੰਦੈ ।
ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਾਂਭੇ ਜੁਗਾਂ-ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜ
ਪਲ ਵਿੱਚ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੇ
ਕਿਉਂ ਸੁੱਟ ਆਉਂਦੈ।
ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਸਮਝ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ
ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ
ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀਆਂ ਸੂਹਾਂ
ਐਵੇਂ ਪੁੱਛਦਾ ਰਹਿੰਦੈ ।
ਆਪਾਂ ਇੱਕ ਹਾਂ
ਇੱਕ ਹੈ ਨੀਰ ਅਪਣਾ
ਮੇਰਾ ਅਸਤਿਤਵ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੈ।
