ਸਮੁੰਦਰ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈਂਦੀ ਜਦੋਂ ਗਹਿਰੀ ਕਦੀ ਲਹਿੰਦੀ।
ਨਦੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹੀ ਵਹਿੰਦੀ ਉਦੋਂ ਫਿਰ ਕੁਝ ਨਹੀ ਕਹਿੰਦੀ।
ਜੋ ਪੱਤਣ ਤੇ ਬਰੇਤੇ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਹੇਤੇ ਨੇ
ਤੇਰੇ ਆਉਂਦੇ ਜੋ ਚੇਤੇ ਨੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨਈਂ ਸਹਿੰਦੀ।
ਵਿਯੋਗਣ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੇ, ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਭੇਤ ਨਾ ਖੋਹਲੇ
ਬੜੀ ਗੁਮ ਸੁੰਮ ਜਿਹੀ ਡੋਲੇ ਇਹ ਸਾਵਣ ਦੀ ਤਪੀ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਸਾਂ ਜੋ ਗ਼ਮ ਕਮਾਏ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਹੰਢਾਏ ਨੇ
ਇਹੀ ਅਪਣੇ ਬਣਾਏ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਬਹਿੰਦੀ।
ਬੜੇ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ ਇਹ ਗੇੜੇ, ਹਵਾ ਵੰਡਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਖੇੜੇ
ਇਹ ਪੱਤੇ ਬਿਰਖ ਦੇ ਛੇੜੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਖਹਿੰਦੀ।
ਨਦੀ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਮਿਲ਼ ਆਏ ਕਦੀ ਝਰਨੇ ਨੂੰ ਗ਼ਲ ਲਾਏ
ਇਹ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਏ ਅਖੀਰੀ ਡਿੱਗਦੀ ਢਹਿੰਦੀ।
