ਸੰਞ ਨੂੰ ਪੰਧ ਮੁਕਾ ਕੇ ਜਾਂ ਉਹ ਘਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਡਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤੂੰ ਉਹਨੂੰ ਕੈਦ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਹਿਰ ’ਚ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ ਲੈ,
ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਉਸ ਦਾ ਹੁਨਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਲੋਕਤੰਤਰ ਦਾ ਵਚਨ ਲੋਕ-ਭਲਾਈ ਹੁੰਦਾ,
ਲੋਕ ਸਮਝਣਗੇ ਜਦੋਂ, ਵਕਤ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਚੌਥ ਦਾ ਚੰਦ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕੇ ਸੁਹਾਗਣ ਤਾਈਂ,
ਆਪ ਬਿਰਹਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ’ਚ ਉਤਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜਿਸ ਅਭਾਗੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਭਰ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਲਵੋ,
ੳੁਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ’ਚ ਨਵਾਂ ਰੰਗ ਬਿਖਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅੌੜ ਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਖੇਤ ’ਚ ਵਰ੍ਹਿਆ ਜੇ ਨਾ ਮੀਂਹ,
ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਖੇਤ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ ਵਣ, ਅਰਸ਼, ਤਾਂ ਬਣਵਾਸ ਕਿਹਾ,
ਤਖ਼ਤ ਜਾਂ ਤਖ਼ਤੇ ਹੀ ਪਰਖੇਗਾ ਜਿਧਰ ਜਾਵੇਗਾ।
