ਸੱਧਰਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਜੀਵੀ ਹਾਂ ।
ਹੁਣ ਸੰਸਕਾਰੀ ਕਹਾਉਨੀ ਆਂ ।
ਬਾਹਰ ਤੇ ਘੱਟ ਈ ਕੇਰੇ ਨੇ ।
ਜ਼ਿਆਦਾ ਅੰਦਰ ਈ ਰੋਨੀ ਆਂ ।
ਬਾਹਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੁਬਕੇ ਨੇ ।
ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਨਹਾਉਂਨੀ ਆਂ ।
ਕੁਝ ਹਾਦਸੇ ਚੰਦਰੇ ਚਿੰਬੜ ਗਏ ।
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਜਾਗਦੀ ਆਂ ।
ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਉਂਨੀ ਆਂ ।
ਲੋਕੀਂ ਆਖਦੇ 'ਸਰਬ' , ਕਿੰਨਾ ਹੱਸਦੀ ਏਂ ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਹਾ ਹਾ, ਮੋਤੀ ਪਰੋਨੀ ਆਂ ।
ਸੱਜਣਾ ਦੇ ਨਾਂ ਗੀਤ ਲਿਖੇ ਕੁਝ ।
ਮੈਂ ਰੀਝਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਨੀ ਆਂ ।
ਖਾਹਿਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਜਿੰਦਰੇ ਲਾਏ ।
ਆਥਣ ਬਹਿ ਪਛਤਾਉਨੀ ਆਂ ।
ਜਿੰਨਾ ਬਾਹਰੋਂ ਹੱਸਾਂ ਮੈਂ ।
ਅੰਦਰੋਂ ਓਨਾ ਰੋਨੀ ਆਂ ।
ਸੱਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਬਰਾਂ ਸਜੀਆਂ ਨੇ ।
ਮੈਂ ਜਿਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਉਨੀ ਆਂ ।
ਸਾਰੇ ਈ ਏਂਦਾਂ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਣੇ ।
ਦਿਲ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਮਝਾਉਨੀ ਆਂ ।
ਸੱਧਰਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਜੀਵੀ ਹਾਂ ।
ਹੁਣ ਸੰਸਕਾਰੀ ਕਹਾਉਨੀ ਆਂ ।
