ਸੜਕਾਂ ਉਤੇ ਰੁਲਦੇ ਤੱਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੈਂ ਲਾਲ ਕਈ ।
ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹ ਲਉ ਲਿੱਖੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਸਵਾਲ ਕਈ ।
ਇਕ ਮੁੱਠ ਅੰਨ੍ਹੇ ਗੁੰਬਦ ਅੰਦਰੋਂ ਪਾ ਗਏ ਯਾਰ ਵਸਾਲ ਕਈ,
ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰੁਲ ਗਏ ਕੁੜਮੇਂ, ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਭਾਲ ਕਈ ।
ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਨਾ ਬਚਪਨ ਮੁੱਕਦਾ, ਰਹਿੰਦਾ ਮੈਂ ਬੇਸੁਰਤੀ ਵਿਚ,
ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਸੁਰਤ ਸੰਭਾਲਾਂ ਮਿੱਤਰੋ ਵਧਦੇ ਜਾਣ ਜੰਜਾਲ ਕਈ ।
ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਬੱਧੇ ਦੁੱਖ ਨੇ ਮੇਰੇ, ਕੀਹਨੇ ਸਾਥ ਨਿਭਾਣਾ ਏ,
ਸੁਖ ਪਰਤਣ ਦੀ ਆਸ ਜੇ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਈ ।
ਕੀ ਕੀ ਮਿੱਠੇ ਸੁਪਨੇ ਦਿੱਸਣ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਟਹਿਕੇ ਲਈ,
ਕੋਈ ਨਾ ਕੌਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਥਾ, ਲੰਘਦੇ ਜਾਵਣ ਸਾਲ ਕਈ ।
ਨਫ਼ਸ ਪਲੀਤ ਨਾ ਸੂਰਤ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਟੁਲ ਵਰਤਾ ਬੈਠੇ,
ਇਕ ਮੂਜੀ ਸੰਗ ਘੁਲਦੇ ਘੁਲਦੇ, ਹੋ ਗਏ ਨੇ ਬੇਹਾਲ ਕਈ ।
ਤੇਰਾ ਦਰ ਏ ਆਸਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਸ ਚਿਰੋਕੀ ਲਾਈ ਮੈਂ,
ਲੇਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੈ ਗਏ ਏਥੋਂ, ਭਰ ਭਰ ਸੱਖਨੇ ਥਾਲ ਕਈ ।
ਸੁੱਖ ਦਿਹਾੜੇ ਨਾਲ ਨਸੀਬਾਂ, ਕਦੋਂ ਮੁਹਾਰਾਂ ਮੋੜਣਗੇ,
ਆਸ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਬੋਝੇ ਪਾ ਕੇ, ਵੇਖਾਂ ਖ਼ਾਬ ਖ਼ਿਆਲ ਕਈ ।
