ਤੀਂਵੀਂਆਂ ਅੱਜ ਵੀ ਸਤੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ।
ਨਾਨਕ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਜੀਓ ।
ਜ਼ਮਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਬਦਲ ਲਏ ਨੇ ।
ਚੂੜੀਆਂ ਭੰਨ ਦੇਣ ਸਾਡੀਆਂ ।
ਕਲਾਈਆਂ ਸੁੰਨੀਆਂ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ।
ਚਿੱਟੇ ਲੀੜੇ ਪੈਂਦੇ ਪਾਉਣੇ ।
ਅੰਦਰ ਗੁਲਾਬ ਵਾਂਗ ਖਿੜਦੇ
ਕੀ ਇਹ ਮੇਰਾ ਕੱਫਣ ਨਹੀਂ?
ਕੁਝ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੜ੍ਹ ਜਾਣਾ ।
ਮੈਨੂੰ ਸਹਿਜ ਜਿਹਾ ਜਾਪੇ ।
ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਜਿਉਣ ਨਾ ਦੇਣਾ ।
ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ।
ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਹਾਣੀ ਦੇ ਸੰਗ ।
ਕੀ ਮੈਂ ਸਤੀ ਨਹੀਂ ?
ਨਸ਼ਾ ਖਾ ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦੇ
ਵਿੱਚ ਜਵਾਨੀ ਗਲਤੀ ਕਰ ।
ਚਹਿਕਣਾ ਚਿੜੀ ਕਿਉਂ ਖੋਂਹਦੇ ?
ਬੰਦ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਾਸੇ ?
ਲਾਹੁਣੇ ਪੈਂਦੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਦੰਦਾਸੇ ?
ਜੋ ਅੰਦਰ ਹੱਸੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ।
ਕੀ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦੀ ਸੜੀ ਨਹੀਂ ?
ਕੀ ਮੈਂ ਸਤੀ ਨਹੀਂ ?
ਤੂੰ ਤੇ ਕੰਮ ਸੀ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ।
ਰੱਬੀ ਰੂਹ 'ਚ ਧਰਤ ਆ ਕੇ ।
ਜ਼ਮਾਨੇ ਬਦਲ ਅਧੂਰਾ ਕੀਤਾ ।
ਕਿਉਂ ਆਖਾਂ ਤੂੰ ਵਾਪਿਸ ਆ ।
ਮੈਨੂੰ ਸਤੀ ਹੋਣੋਂ ਬਚਾ ।
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖ਼ੁਦ ਜਿਉਣਾ
ਤੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ, ਅੰਦਾਜ਼ ਬਦਲਣੇ ਨੇ ।
ਜਦ ਔਰਤ ਆਈ ਤੇ ਆ ਜਾਵੇ ।
ਇਤਹਾਸ ਬਦਲਦੇ ਰਹੇ ।
'ਸਰਬ' ਕਲਮ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ।
ਇਤਿਹਾਸ ਬਦਲਣੇ ਮੈਂ ।
ਕਿਉਂਕਿ, ਤੀਂਵੀਂਆਂ ਅੱਜ ਵੀ ਸਤੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ।
ਨਾਨਕ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਜੀਓ
ਜ਼ਮਾਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਬਦਲ ਲਏ ਨੇ ।
