ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਗਈ ਹੈ ਜਦ ਤੋਂ ਗੋਰੀ ਛਾਂ ।
ਖੰਡਰ-ਖੰਡਰ ਜਾਪ ਰਹੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ-ਗਰਾਂ।
ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਉੱਗ ਪਏ ਹਨ ਇਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ,
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਈ ਹੈ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਂ ।
ਨੰਗੇ ਪਿੰਡੇ ਤੁਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਇਹ ਕਿੱਦਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ?
ਮੈਂ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਕੰਬਲ ਵਿਚ ਵੀ ਸਰਦੀ ਨਾਲ ਠਰਾਂ ।
ਮੈਂ ਕੀ ਜਾਣਾਂ ਇਸਦੀ ਕਿੰਨੀ ਉੱਚੀ ਹੈ ਪਰਵਾਜ਼ ?
ਆਪਣੇ ਜਿੰਦ ਗ਼ੁਬਾਰੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਾਂ ।
ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੇ ਸਾਹ ਛੱਡਿਆ ਸੀ ਗੱਡੇ-ਰਾਹ ਵਿਚਕਾਰ ,
ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਹੈ ਇਕ ਲਿੰਕ-ਰੋਡ ਦਾ ਨਾਂ ।
ਅਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੇ ਜਾਂਦੇ ਕਾਲਖ਼ ਵਰਗੀ ਲੀਕ ,
ਜਿੱਥੋਂ-ਜਿੱਥੋਂ ਉੱਡਦੇ ਜਾਂਦੇ ਕਾਂ-ਕਾਂ ਕਰਦੇ ਕਾਂ ।
ਉਘੜੇ ਦੁਘੜੇ ਖ਼ਾਕੇ ਉੱਭਰਨ ਮਨ ਦੇ ਕੈਨਵਸ ਉੱਪਰ ,
ਧੁੰਦਲੇ ਭੂਤ-ਅਤੀਤ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਦ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਾਂ।
ਗਿਰਗਿਟ ਵਰਗੇ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਤੂੰ 'ਇਕਵਿੰਦਰ' ਖੁਦ ਦੇਖ ,
ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸੜ੍ਹਦੀ ਧੁੱਪ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਛਾਂ ।
