ਸੌ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਉਮਰਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੱਗਿਆ ਪਲ ਦਾ ਮੇਲਾ ਸੀ ।
ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਾ ਸੀ, ਸਮਝੋ ਮਰਨ ਦਾ ਹੀਲਾ ਸੀ ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿੱਦਾਂ ਬਦਲਾਂ, ਜਾਨ ਛੁਡਾਵਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ,
ਜਿੱਧਰ ਜਾਵਾਂ ਉੱਧਰ ਅੱਗੇ, ਦੁੱਖੜਾ ਨਵਾਂ ਨਵੇਲਾ ਸੀ ।
ਆਖ਼ਰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ, ਕਿੱਥੇ ਹੋਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਕੀ,
ਮਸਜਿਦ ਸੀ, ਮੰਦਰ ਸੀ ਯਾ ਫਿਰ, ਬਾਲ ਨਾਥ ਦਾ ਟਿੱਲਾ ਸੀ ।
ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਆਪੇ ਸੜ ਕੇ, ਆਖ਼ਰ ਕੁੰਦਨ ਹੋਇਆ ਮੈਂ,
ਉਸਦਾ ਰੁਤਬਾ ਉਚਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਹੜਾ ਸਾਡਾ ਚੇਲਾ ਸੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਵਹਿਸ਼ਤ ਦੇ ਵਿਚ 'ਆਸ਼ਿਕ' ਦੂਰ ਨਈਂ ਜਾਣਾ ਪੈਣਾ ਸੀ,
ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਜ਼ਿਹਨ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਬੇਲਾ ਸੀ ।
