ਕੁੱਕੜ ਦਿਤੀ ਬਾਂਗ ਗਵਾਂਢੋਂ
ਕਾਂਬਾ ਛਿੜਿਆ 'ਨ੍ਹੇਰੇ ਨੂੰ
ਮੰਦਰ ਦਾ ਘੜਿਆਲ ਖੜਕਿਆ
ਧਰਤੀ ਅੱਖਾਂ ਪੁੱਟੀਆਂ ।
ਬੋਹੜਾਂ ਉਤੇ ਮੋਰ ਕੂਕਦੇ
ਕੁਲ ਚੁਗਿਰਦਾ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ
ਖੂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਡੋਲ ਖੜਕ ਪਏ
ਨੀਂਦਰ-ਪੀਂਘਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ।
ਸੁੱਤ-ਉਨੀਂਦੇ ਨੈਣਾਂ ਅੰਦਰ
ਆਸ ਨਵੀਂ ਅੰਗੜਾਈ ਭਰਦੀ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਵੇਲੇ ਕਿਰਤੀ-ਬਾਹਾਂ
ਨਾਲ ਮਧਾਣੀ ਜੁਟੀਆਂ ।
ਸਰਘੀ ਦੀ ਮੁਟਿਆਰ ਕੁੜੀ ਨੇ
ਅੰਬਰ-ਚਿੱਟੀ-ਚਾਦਰ ਉਤੇ,
ਸੂਰਜ-ਮੁਖੀਆ ਫੁਲ ਚਿਤਰਿਆ
ਲੈ ਕੇ ਸੂਹੀਆਂ ਗੁੱਟੀਆਂ ।
ਕਿਹੜੇ ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ
ਧੂੜੇ ਹਰ ਥਾਂ ਚਾਨਣ-ਚਿੱਟੇ
ਪੂਰਬ ਦੇ ਹੁਣ ਮੱਥੇ ਵਿੱਚੋਂ
ਨੂਰੀ-ਧਾਰਾਂ ਫੁੱਟੀਆਂ ।
ਅੰਗ ਧਰਤ ਦੇ ਨਿਖਰ ਆਏ
ਹੋਰ ਉਚੇਰਾ ਸੂਰਜ ਹੋਇਆ
ਧੂੜਾਂ-ਅੱਟੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ
ਕਿਰਨਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ।
