ਐ ਖੁਦਾ ਐਸੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇਵੀਂ,
ਜੋ ਮੇਰੇ ਜ਼ਜਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਹੂਬ-ਹੂ,
ਸਫਿਆਂ ਤੇ ਉਤਾਰ ਸਕਣ।
ਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਪਜੇ,
ਡੂੰਘੇ ਦਰਦ-ਏ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ,
ਕਲਮ ਰਾਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ਅੱਖਾਂ ਪਾੜ-ਪਾੜ ਪੜਨ ਲੋਕ,
ਇਸ ਨਿਮਾਣੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ,
ਦੁਲਹਨ ਵਾਂਗ ਸਿੰਗਾਰ ਸਕਣ।
ਧੁਰ ਤੱਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਹੋਵੇ,
ਸੌਖਿਆਂ ਹੀ ਪੁੱਜਣ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ,
ਐਸੇ ਨਵੇਂ ਰਾਹ ਉਸਾਰ ਸਕਣ।
