ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਰੇ ਦੇ ਬੜੇ, ਨਾਦਾਨ ਜੇਹੇ ਲੋਕ ਨੇ।
ਜਾਪਦੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਮਗਰ, ਬੇਜਾਨ ਜੇਹੇ ਲੋਕ ਨੇ।
ਲਹਿਰ ਸੰਗ ਜੋ ਵਹਿ ਤੁਰੇ ਨੇ, ਸੋਚ ਦੇ ਦੀਵੇ ਜਗਾ
ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਕਦੇ, ਤੂਫਾਨ ਜੇਹੇ ਲੋਕ ਨੇ।
ਕਲਪਨਾ ਮੇਰੀ 'ਚ ਰੱਬ ਤਾਂ, ਇਕ ਇਲਾਹੀ ਨੂਰ ਹੈ
ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਰੇ ਮਗਰ, ਹੈਵਾਨ ਜੇਹੇ ਲੋਕ ਨੇ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਉਮਰ ਭਰ ਰਹੇ, ਸਾਂਭਦੇ ਸੰਵਾਰਦੇ
ਜੋ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਬੀਤ ਗਈ, ਹੈਰਾਨ ਜੇਹੇ ਲੋਕ ਨੇ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਸੁਮੈਰਾ, ਜੀਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚ, ਮਹਿਮਾਨ ਜੇਹੇ ਲੋਕ ਨੇ
