‘ਜੋਬਨ ਵੈਂਦਾ ਏ ਢੱਲਿਆ।
ਸੁਣੀਂ ਯਾਰ ਦਿਆ ਛੱਲਿਆ।
ਸੰਞਾਂ ਫ਼ਜਰਾਂ ਦੁਪਹਿਰਾਂ ਦੀ ਵਾਟ ਵੇ
ਲੰਮੀ ਲੰਮੀ ਥਲਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਵੇ
ਕੰਧੀ ਸੁਣੇ ਝਨਾਂ ਦੀ ਨਾਅਤ ਵੇ -
ਪਾਂਧੀ ਕੌਣ ਅਰਬ ਵਲ ਚੱਲਿਆ ?
ਜੋਬਨ ਵੈਂਦਾ ਏ ਢੱਲਿਆ।
ਵੱਗਣ ਵੱਗਣ ਰਾਵੀ ਝਨਾਂ ਵੇ
ਲੰਮੀ ਲੰਮੀ ਖਜੂਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵੇ
ਪਈਆਂ ਲੈਣ ਕੋਈ ਮਿੱਠੜਾ ਨਾਂ ਵੇ–
ਅਸਾਂ ਬੇ-ਪਰਵਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਝੱਲਿਆ,
ਸੁਣੀਂ ਯਾਰ ਦਿਆ ਛੱਲਿਆ।
ਜੋਬਨ ਵੈਂਦਾ ਏ ਢੱਲਿਆ।
ਉੱਡੇ ਸਿੰਧ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕੋਈ ਕੂੰਜ ਵੇ,
ਹਿਜਰ-ਵਸਲ ਦੀ ਪੂਰੇ ਜਹੀ ਊਂਘ ਵੇ
ਪਿਆਸ ਧਰਤ ਦੀ ਫੜੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੇ
ਪੀਂਘਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਬਾਗ਼ ਕੋਈ ਛੱਲਿਆ—
ਸੁਣੀਂ ਯਾਰ ਦਿਆ ਛੱਲਿਆ।
ਜੋਬਨ ਵੈਂਦਾ ਏ ਢੱਲਿਆ।
ਮੰਗੂ ਭਾਲਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਥਾਂ ਵੇ
ਸੱਦਾ ਦੇਂਵਦੀ ਵੰਝਲੀ ਮਾਂ ਵੇ
ਕਿੰਨੇ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹੜ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਾਂ ਵੇ !
ਰੂਹਾਂ ਬੋਲ ਦਰਮਾਂਦੀਆਂ ਘੱਲਿਆ-
ਜੋਬਨ ਵੈਂਦਾ ਏ ਢੱਲਿਆ।
ਢੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਨੇ ਉੱਡਦੇ ਬਾਜ਼ ਵੇ
ਤ੍ਰਿਣ ਦੱਸੇ ਵਣ-ਅਗਨ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਵੇ
ਸਿਹਰ ਪਾਉਣ ਕਈ ਬਾਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ ਵੇ—
ਤੂੰ ਕੀ ਦੇਸ ਬਿਗਾਨੜਾ ਮੱਲਿਆ !
ਸੁਣੀਂ ਯਾਰ ਦਿਆ ਛੱਲਿਆ।
ਜੋਬਨ ਵੈਂਦਾ ਏ ਢੱਲਿਆ।
ਡੂਗਰ ਥਲਾਂ ਵਿਚ ਵਿਸੁ ਕੁਈ ਘਣੀ ਵੇ
ਮੈਂਡੇ ਦਰਦ ਵਿਚ ਤੈਂਡੀ ਹੀ ਅਣੀ ਵੇ
ਡਿੱਗੇ ਅੰਬਰਾਂ ਤੋਂ ਇਕ ਕਣੀ ਵੇ–
ਦਾਵਾ ਅਗਨ ਵਿਚ ਖੰਭ ਨ ਜੱਲਿਆ।
ਸੁਣੀਂ ਯਾਰ ਦਿਆ ਛੱਲਿਆ।
ਜੋਬਨ ਵੈਂਦਾ ਏ ਢੱਲਿਆ।
ਵਣ ਕੰਬਿਆ ਫਿਰੇ ਪਈ ਰੁੱਤ ਵੇ,
ਘੁੱਟੀ ਬੂਟਿਆਂ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਮੁੱਠ ਵੇ,
ਸਾਵਨ ਦੂਰ ! ਨ ਚੇਤਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਵੇ-
ਤੁਰ ਗਏ ਕਾਫ਼ਲੇ, ਮਾਹੀ ਨ ਰੱਲਿਆ।
ਜੋਬਨ ਵੈਂਦਾ ਏ ਢੱਲਿਆ।
ਹਾਥੀ ਊਂਘਦੇ ਸੰਘਣੇ ਵਣੀਂ ਵੇ
ਦੁੱਧ ਉਤਰਿਆ ਸ਼ੀਹਣੀ ਦੇ ਥਣੀਂ ਵੇ,
ਮਸਤ ਨਾਗ ਪਏ ਦੇਖਦੇ ਮਣੀ ਵੇ–
ਖੱਲੀਂ ਖੱਲੀਂ ਵੇ ਪਾਂਧੀਆ ’ਕੱਲਿਆ।
ਜੋਬਨ ਵੈਂਦਾ ਏ ਢੱਲਿਆ।
ਜਿਹੜਾ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਤੈਂਡਾ ਗਵਾਹ ਵੇ
ਰੋਹੀਆਂ ਘੇਰਿਆ ਉਹੀਓ ਹੀ ਸਾਹ ਵੇ,
ਫਲਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹਾ ਵੇ,
ਕੰਧੀ ਨੈਂ ਦੀ ਮਿਰਗ ਨੂੰ ਸੱਲ੍ਹਿਆ—
ਸੁਣੀਂ ਯਾਰ ਦਿਆ ਛੱਲਿਆ।
ਜੋਬਨ ਵੈਂਦਾ ਏ ਢੱਲਿਆ।
