ਸ਼ਾਮ ਪਵੇ ਤੇ ਬਾਲ ਕੇ ਦੀਵੇ ਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹ ਘੁੱਟੋ ਲੋਕੋ ।
ਵਸ ਲੱਗੇ ਤੇ ਹਸਦੇ ਚਾਨਣ ਪਰਦੇਸੀ ਨੂੰ ਲੁੱਟੋ ਲੋਕੋ ।
ਬਿਟ ਬਿਟ ਤੱਕਦੇ ਵਧਦੇ ਘਟਦੇ ਜਾਪਦੇ ਓ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਵਾਂਗੂੰ,
ਕਾਹਦੀ ਚੁੱਪ ਏ ਸੱਪ ਸੁੰਘਿਆ ਜੇ ਕੁਝ ਤੇ ਮੂੰਹੋਂ ਫੁੱਟੋ ਲੋਕੋ ।
ਅਸਾਂ ਤੇ ਬਲਖ਼ ਦੀ ਛੱਡਕੇ ਸ਼ਾਹੀ ਰੂਪ ਨਗਰ ਦੀ ਲਈ ਫ਼ਕੀਰੀ,
ਭਾਵੇਂ ਨੈਣੀਂ ਕਜਲਾ ਕਰ ਲਉ ਭਾਵੇਂ ਖ਼ਾਕ ਤੇ ਸੁੱਟੋ ਲੋਕੋ ।
ਜਿਉਂ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਹਿੱਕ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਇਕਮਿਕ ਹੋਕੇ ਜਾਵਣ,
ਦੋ ਰੂਹਾਂ ਇਉਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ ਨੇ ਜਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਪਏ ਕੁੱਟੋ ਲੋਕੋ ।
ਯਾਰੀ ਦੇ ਅਣਬੱਧੇ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਖ਼ੋਂ ਤੋੜ ਕੇ ਹੱਸਣ ਵਾਲਿਉ,
ਲੂੰ ਲੂੰ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ਾ ਦੇਵੇ ਸ਼ਾਲਾ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਟੁੱਟੋ ਲੋਕੋ ।
ਮੈਂ ਇਕ ਹਸਦੀ ਹੋਈ ਹਿਆਤੀ ਦੇ ਸੁਫ਼ਨੇ ਕਿਉਂ ਵੇਖਦਾ ਰਹਿਣਾ,
ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਪਹਿਰਾ ਲਾਉ ਫ਼ਿਕਰਾਂ ਦਾ ਗਲ ਘੁੱਟੋ ਲੋਕੋ ।
