ਕਿਉਂ ਡਿਗਦਾ ਏਂ, ਸ਼ਮ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ,
ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੂੰ ਪਰਵਾਨੇ ।
ਮੌਤ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਵੇਂ,
ਕਿਉੱ ਮੂਰਖ ਦੀਵਾਨੇ ।
ਮਸਤ ਸ਼ਰਾਬੀ ਵਾਂਙ ਹਮੇਸ਼ਾ,
ਖੀਵਾ ਹੋ ਹੋ ਪੀਵੇਂ,
ਜ਼ਹਿਰ ਭਰੇ ਸਾਕੀ ਤੋਂ ਲੈ ਲੈ,
ਵਿਹੁ ਭਰੇ ਪੈਮਾਨੇ ।
ਪਰਵਾਨਾ:-
ਹਿੱਜਰ ਦੇ ਬਲਦੇ ਭਾਂਬੜ ਦੇ ਵਿਚ,
ਜਿਹੜੇ ਸੜ ਗਏ ਆਪੇ ।
ਰੂਪ ਦੀ ਸੀਤਲ ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ,
ਪਾਣੀ ਵਾਂਙੂ ਜਾਪੇ ।
ਉਹੋ ਸੱਚੇ ਆਸ਼ਕ ਹੁੰਦੇ,
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਉਤੇ;
ਮੌਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਆਸੀ'
ਜੀਵਨ ਨਵਾਂ ਸੰਞਾਪੇ ।
