ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਵੇਂ ਜਾਣ ਤੋਂ ਮੈਂ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵੈਸੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਜਣ ਪੁਰਸ਼ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਨੇਤਾ ਨੱਚ ਨੱਚ ਕਰੇ ਕਮਾਲ,
ਕਾਗ਼ਜ਼ ਉੱਤੇ ਜਦ ਵੀ ਕੁਰਸੀ ਵਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੇਰੇ ਖ਼ਾਬਾਂ ਵਿਚ ਨਫ਼ਰਤ ਕਿਉਂ ਹਰ ਪਾਸੇ,
ਮੈਂ ਤਾਂ ਗੀਤ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਨਿਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਅਕਸਰ ਮੈਨੂੰ ਕਰੇ ਸਵਾਲ,
ਚਾਨਣ ਚਾਨਣ ਚਾਨਣ ਕਿਉਂ ਕੁਰਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕਮਰੇ ਵਿਚਲੇ ਫੁੱਲ ਬਣਾਉਟੀ ਹਸਦੇ ਖੂਬ,
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀ ਰੀਝ ਜਦੋਂ ਦਫ਼ਨਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਗ਼ਰਜ਼ਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਪੈਸਾ, ਦੁਨੀਆਂ, ਰਸਮ ਰਿਵਾਜ
ਮੈਂ ਇਸ ਭੀੜ ‘ਚ ਆਪਾ ਕਤਲ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਰੋਜ਼ ਮੁਖਾਲਿਫ਼ ਪੌਣ ਉਸੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਲਵੇ
ਜਿਸ ਪੱਤੇ ‘ਤੇ ਅਪਣਾ ਨਾਂ ਲਿਖਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਗ਼ਜ਼ਲ ਮੇਰੀ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ
ਜ਼ਿਹਨ ‘ਚ ਸੁੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਹਰਫ਼ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
