ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੰਡ ਉਮੀਦਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਹਵਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖੱਡੇ ।
ਰਾਤ ਹਨੇਰੀ ਡੂੰਘੇ ਪੈਂਡੇ, ਦੁੱਖ ਉਮਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ।
ਨਾ ਕੋਈ ਹੱਸੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਵੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਬੋਲੇ,
ਇੰਜ ਲਗਦੈ ਜਿਉਂ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੱਡੇ ।
ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੱਚਾਈ, ਕਿਧਰੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਵੇ,
ਫੇਰ ਵੀ ਲੋਕੀ ਏਹੋ ਕਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਬੀਜੇ ਸੋ ਵੱਢੇ ।
ਉਹ ਕੁੜਤਾ ਵੀ ਆਖ਼ਰ ਸਾਨੂੰ ਰਖਣਾ ਪੈ ਗਿਆ ਗਹਿਣੇ,
ਜਿਸ ਕੁੜਤੇ ਤੇ ਰੀਝਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਬੂਟੇ ਸਨ ਕੱਢੇ ।
ਹੁਣ ਤੇ 'ਅਖ਼ਤਰ' ਅੱਕ ਦੀ ਝੋਲੀ, ਹੋ ਗਈ ਖ਼ਾਲਮ-ਖਾਲੀ,
ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂਆਂ ਰੁੱਸੀਆਂ, ਲਫਜ਼ਾਂ ਮਾਅਨੇ ਛੱਡੇ ।
