ਉਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਨੂੰ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਏ ।
ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਚੰਨ ਤਰਦਾ ਏ ।
ਸੁਫ਼ਨਾ ਕੀ ਏ ! ਬੜੀ ਪੁਰਾਣੀ ਬਾਸਮਤੀ,
ਖੁਸ਼ਬੂ ਕੀ ਏ ! ਯਾਦ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਰਦਾ ਏ ।
ਜਿਸਮ ਕਿ ਸੂਰਜ ਬਲਦਾ ਜਾਏ ਹਾੜ ਸਿਆਲ,
ਰੂਹ ਕਿ ਸੂਰਜ ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰ ਠਰਦਾ ਏ ।
ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਅਬਾਦ ਕਰੀ ਜਾਂਦਾ,
ਬੰਦਾ ਅਸਲੋਂ ਵਾਸੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਗਰ ਦਾ ਏ ।
ਜਾਵਾਂ ਮੈਂ ਲਾਹੌਰ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਦਿੱਲੀ,
ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਜੀ ਡਰਦਾ ਏ ।
ਸਾਵੀ ਧਰਤੀ ਬੇਵਾ ਇਕ ਮੁਟਿਆਰ ਜਿਹੀ,
ਚੰਨ ਵੱਲ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਕਿੰਜ ਸਰਦਾ ਏ ।
ਦੌਲਤ ਵੀ ਹੈ , ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਹੈ ਸ਼ੁਹਰਤ ਵੀ
ਵੇਖ ਹਮਾਤੜ ਤਾਂ ਵੀ ਹੌਕੇ ਭਰਦਾ ਏ ।
