ਅੜੀਏ ਫੁਲਝੜੀਏ
ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਜਹਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਨੀਂ
ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ 'ਚ ਆਂਵਦਾ
ਆਪ ਵੀ ਨਾ ਸੌਂਦਾ ਨਾਲ਼ੇ
ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਸੌਣ ਦਿੰਦਾ
ਹਾਏ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਨੂੰ ਜਗਾਂਵਦਾ ।
ਮੀਢੀਆਂ ਗੁੰਦਾਵਾਂ ਕਦੇ
ਗੁੱਤ ਨੀਂ ਕਰਾਵਾਂ
ਓਹੋ ਜਾਣਦਾ ਰਕਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਚੱਜ ਨੀਂ
ਜਾਪਦਾ ਏ ਮੈਨੂੰ ਮਾਈ
ਹੀਰ ਦਾ ਓਹ ਬੱਚੜਾ ਨੀਂ
ਵੇਖ-ਵੇਖ ਆਂਵਦਾ ਨਾ ਰੱਜ ਨੀਂ
ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੀਂ ਬਾਗਾਂ ਦਾ ਓਹ
ਮੋਰ ਹੈ ਛਬੀਲੜਾ
ਜੋ ਫਿਰਦਾ ਮੱਥੇ 'ਚ ਪੈਲਾਂ ਪਾਂਵਦਾ
ਹਾਏ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਨੂੰ ਜਗਾਂਵਦਾ ।
ਓਹਦੇ ਲਈ ਤਾਂ ਅੜੀਏ ਨੀਂ
ਕੱਢ ਕੇ ਲੈ ਆਵਾਂ ਹਾਏ
ਤਾਰਿਆਂ 'ਚੋਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਮੈਂ
ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ
ਸਾਂਵਲਾ ਜੇ ਸੱਚੀਂ-ਮੁੱਚੀਂ
ਚੁੰਨੀ ਦੀ ਹੀ ਗੰਢ ਲਵਾਂ ਮਾਰ ਮੈਂ
ਮੈਲ਼ੇ-ਮੈਲ਼ੇ ਪੈਰ ਜਿਵੇਂ
ਯੁੱਗਾਂ ਦਾ ਓਹ ਯਾਤਰੂ ਨੀਂ
ਧੋ-ਧੋ ਕੇ ਦਿਲ 'ਚ ਟਿਕਾਂਵਦਾ
ਹਾਏ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਨੂੰ ਜਗਾਂਵਦਾ ।
ਖੌਰੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ
ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਕੀ
ਲੱਗੇ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀ ਨੀਂ
ਤਿੰਨੇ ਡੰਗ ਪਾਉਨੀਂ ਆਂ ਮੈਂ
ਚੂਰੀਆਂ ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ਼ੇ
ਰਿਸ਼ਮਾਂ ਦੇ ਚੁਗਦੀਆਂ ਬੀ ਨੀਂ
ਆਸਾਂ ਦਿਆਂ ਕੌਲ਼ਿਆਂ ਨੂੰ
ਕਲ਼ੀਆਂ ਕਰਾਕੇ ਨੀਂ ਉਹ
ਕੌਲ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਘੁੱਗੀਆਂ ਉਡਾਂਵਦਾ
ਹਾਏ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਨੂੰ ਜਗਾਂਵਦਾ ।
ਬੈਠ ਕੇ ਝਲਾਨੀ ਦੀਆਂ
ਮੋਰੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਦੋਂ
ਕਰਦੀਆਂ ਪੇੜੇ ਮੈਂ ਸੁਲੱਖਣੇ
ਵੱਖੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਪਏ
ਮੋਰ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ
ਮੈਂਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਸਖੀਏ ਨੀਂ ਡੱਕਣੇ
ਪਿੱਪਲਾਂ ਦੇ ਜੜੀਂ
ਫਿਰਾਂ ਭੁੱਕਦੀ ਸੰਧੂਰ
ਖੌਰੇ ਉਹ ਵੀ ਹੋਵੇ ਸੁਪਨੇ ਰੰਗਾਂਵਦਾ
ਹਾਏ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਨੂੰ ਜਗਾਂਵਦਾ ।
ਝੜਦਾ ਵਸਾਖ ਵਿੱਚ
ਅੰਬੀਆਂ ਦਾ ਬੂਰ ਜਿਵੇਂ
ਇੰਝ ਓਹਦੇ ਪੋਟਿਆਂ 'ਚੋਂ ਸੇਕ ਨੀਂ
ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ
ਚੰਗਿਆੜੀਆਂ ਜੋ ਉੱਠਦੀਆਂ
ਪਾ ਨਾ ਸਕੀ ਓਹਨਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਭੇਤ ਨੀਂ
ਫੇਰ ਮੇਰੇ ਚਾਵਾਂ ਨੂੰ
ਝਕਾਨੀ ਦੇਕੇ ਰਾਣੀਏ ਨੀਂ
ਛਿਣੋਂ ਛਿਣੀਂ ਹਵਾ ਹੋ ਜਾਂਵਦਾ
ਹਾਏ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਨੂੰ ਜਗਾਂਵਦਾ ।
