ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਆ ਕੇ ਗਿਆ ਖਲੋ ।
ਸੜਕ ਦੀਏ ਨੀ ਰੱਤੀਏ ਬੱਤੀਏ ਕਦੇ ਤਾਂ ਸਾਵੀ ਹੋ ।
ਪੀੜ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੱਤ ਐਵੇਂ ਗੰਢੇ ਚੀਰ ਕੇ ਰੋ,
ਹੋਵੇ ਪੀੜ ਪਿਆਜ਼ੀ ਆਪੇ ਅੱਥਰੂ ਪੈਂਦੇ ਚੋ ।
ਡਰ ਲਗਦਾ ਏ ਬਾਹਰੋਂ ਕੋਈ ਕੁੰਡੀ ਮਾਰ ਨਾ ਜਾਏ,
ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਖਰੀ ਅੰਦਰੋਂ ਆਪੇ ਬੂਹਾ ਲਈਏ ਢੋ ।
ਪਹਿਲੀ ਦੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗੂੰ ਸਾਡਾ ਸੱਖਣਾ ਏ ਕਸ਼ਕੌਲ,
ਬੋਲ ਮੁਰਾਦਾਂ ਵਾਲਿਆ ਤਾਰਿਆ ਕਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਲੋ ।
ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਡਰ-ਡਰ ਮਰੀਏ, ਰਹੀਏ ਡਾਵਾਂਡੋਲ,
ਬੇੜੀ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਟੀ ਜੋ ਹੁੰਦੈ ਸੋ ਹੋ ।
ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਏ ਉਹੋ ਤਕੜਾ ਹੱਥ ਜੀਹਦੇ ਵਿਚ ਡਾਂਗ,
ਘਰ ਵਾਲੇ ਸਭ ਕੱਲਮ-ਕੱਲੇ ਚੋਰ ਤੇ ਲਾਠੀ ਦੋ ।
ਬਾਦੇਸਬਾ ਦੇ ਪੈਰੀਂ 'ਅਨਵਰ' ਕਿਸ ਪਾਈ ਜ਼ੰਜੀਰ,
ਅੱਜ ਤੋੜੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾ ਡੱਕੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੋ ।
