ਸੋਕੇ ਮਾਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।
ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਉਹਲੇ ਐਹਦ ਮਿਰੇ ਦੇ ਨੋਹੇ ਤਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।
ਕਮ-ਜ਼ਰਫ਼ੇ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਿਕਵਾ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ,
ਹਿੰਮਤਾਂ ਵਾਲੇ ਆਪਣੀ ਹਿੱਕ 'ਤੇ ਸੱਟਾਂ ਜਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।
ਚੁੱਪ-ਚੁਪੀਤੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟ-ਪਾਥਾਂ 'ਤੇ,
ਪੋਹ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨੰਗੇ ਜੁੱਸੇ ਠਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਅਪਣੇ ਦਿਲ ਦਾ ਇਹਨੂੰ ਸਾੜ ਬਣਾਈ ਬੈਠਾ ਏਂ ?
ਲੋਕ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।
ਕੈਸਾ ਖ਼ੌਫ਼ ਹੈ ਛਾਇਆ 'ਸਾਦਿਕ' ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ,
ਅਪਣੇ ਹੀ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਆਪੇ ਡਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।
