ਸੂਰਜ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਚੁਰਾਵੇ, ਚੰਨ ਮੈਥੋਂ ਸ਼ਰਮਾਵੇ ।
ਮੈਂ ਰੁਸ਼ਨਾਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ, ਕਾਲਖ਼ ਸੰਗਦੀ ਜਾਵੇ ।
ਸਾਉਲਾ, ਕਾਲਾ ਕਿਹੜੇ ਪੱਖੋਂ, ਮਿੱਥਿਆ ਜਾਵੇ ਕੋਝਾ,
ਕਿਉਂ ਮੇਰਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਮੈਥੋਂ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਚੁਰਾਵੇ ।
ਮੰਜ਼ਿਲ ਭੁੱਲੇ, ਰਾਹਵਾਂ ਭੁੱਲੇ, ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ ਰਫ਼ਤਾਰਾਂ,
ਮੇਰੇ ਸੰਗ ਟੁਰੇ ਉਹ ਜਿਹੜਾ, ਆਪਣੀ ਧੂੜ ਉਡਾਵੇ ।
ਪੁਰੇ ਦੀ 'ਵਾ ਵਿਚ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਵਾਂਗੂੰ, ਚਾਰ-ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਖਿਲਰਾਂ,
ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਖਲੋ ਜਾਵਾਂ ਜੇ, ਝੱਖੜ ਨੇੜੇ ਆਵੇ ।
ਮੇਰਾ ਅਣਖੀ ਦਿਲ ਆਪਣਾ ਵੀ, ਬੂਹਾ ਨਹੀਂ ਖੜਕਾਉਂਦਾ,
ਗ਼ੈਰ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਫੇਰ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਆਪਣਾ ਸ਼ੀਸ਼ ਨਿਵਾਵੇ ।
ਏਸ ਜਹਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਪੁਰਾਣੀ ਇਹਨੂੰ ਚੇਤੇ ਰੱਖੀਂ,
ਜਿਹੜਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਬਣ ਕੇ ਜੀਵੇ, ਪਲ-ਪਲ ਪੱਥਰ ਖਾਵੇ ।
ਬਾਗ਼ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਦਾਅਵਾ 'ਆਰਿਫ਼' ਮੁੱਢੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫ਼ਬਦਾ
ਜਿਹੜਾ ਉਹਦੇ ਇਕ-ਇਕ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਤ ਪਿਆਵੇ ।
