ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੰਗਿਆਰੇ ਵਾਂਗੂੰ ਤੇਰੀ ਅਥਰੀ ਪਰੀਤ ।
ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਚਾਨਣ ਤੇ ਹੁੰਦੈ ਸੱਜਣਾ ਠੰਡਾ ਸੀਤ ।
ਰੱਬ ਜਾਣੇ ਕਿਉਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਸੋਮੇ ਫੁੱਟ ਪੈਣ,
ਜਦ ਵੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਛੇੜੇ ਪੀਆ ਮਿਲਣ ਦੇ ਗੀਤ ।
ਸਭ ਆਸਾਂ ਸੱਧਰਾਂ ਲੁਟਵਾ ਕੇ ਇਹ ਦਿਲ ਜਾਪੇ ਇੰਜ,
ਉਜੜੇ-ਪੁਜੜੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁੰਜੀ ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਤ ।
ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਪੈਰ ਵਧਾਏ ਤੈਂ ਵਲ, ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਹੋਏ ਦੂਰ,
ਨਿੰਮੋਝਾਈਆਂ ਆਸਾਂ ਉੱਤੇ ਗਈ ਹਿਆਤੀ ਬੀਤ ।
ਵਾਛੜ ਦੇਖ ਕੇ ਦਰਦ ਗ਼ਮਾਂ ਦੀ, ਦਿਲਾ ਨਾ ਤੂੰ ਘਬਰਾ,
ਸੋਜ਼ ਬਿਨਾਂ ਤੇ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਰ ਸੰਗੀਤ ।
ਖਿੜਿਆ ਫੁੱਲ ਤੇ ਭੋਰੇ ਲੱਗ ਪਏ, ਆਪਣੀ ਪੀਤ ਜਿਤਾਨ,
ਮੁਰਝਾਇਆ ਤੇ ਕਦੀ ਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੁੱਛ ਪਰਤੀਤ ।
ਭੁੱਲਕੇ 'ਸ਼ੈਦਾ' ਸਮਝ ਲਿਆ ਤੂੰ 'ਤੁੰਮੇ' ਨੂੰ 'ਤਰਬੂਜ਼',
ਕੌਣ ਕਿਸੇ ਦਾ ਬੇਲੀ ਏਥੇ ਕੌਣ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੀਤ ।
