ਸੁਫ਼ਨੇ ਦਾ ਉੱਡਣ-ਖਟੋਲਾ
ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਏ ਤੇਰੇ ਕੋਲ।
ਆਸ ਪਾਸ ਚਹਿ ਚੱਕਰ ਲਾਵੇ,
ਫੇਰੇ ਮਾਰੇ, ਨੇੜੇ ਵੀ ਜਾਵੇ,
ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ ਅਡੋਲ।
ਚਾਨਣ ਗਹਿਰਾ, ਦਰਸ਼ਨ ਔਖਾ,
ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਜਾਪੇ ਚੜ੍ਹਿਆ
ਬੱਦਲ ਦਾ ਇਕ ਖ਼ੋਲ।
ਸੁਫ਼ਿਨਆਂ ਅੰਦਰ ਇਹੋ ਕੁਝ ਰਹਿੰਦਾ,
ਦਰਸ਼ਨ ਲੁਕਵੇਂ, ਅਟਕਣ ਛਿਨ ਦਾ,
ਰਹਿਣ ਅਧੂਰੇ ਬੋਲ।
ਸਾਜ਼ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਛਿੜ ਨ ਸੱਕਿਆ,
ਗੀਤ ਤਾਂ ਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ ਲੁਕਿਆ,
ਖੁਲ੍ਹੇ ਅੱਖ ਅਣਭੋਲ।
ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਜਾਗ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਚੱਲ ਜੇ ਆਵਾਂ ਤੇਰੇ ਮੰਦਰ,
ਭਰ ਦਏਂ ਮੇਰੀ ਝੋਲ?
