ਆ ਸੁਫ਼ਨੇ ਦੀ ਪੀਂਘ ਤੇ ਬਹਿ ਕੇ, ਦਿਲ ਦੀ ਜੂਹੇ ਯਾਰਾ ।
ਸਦਕੇ ਵਾਰੀ ਕਰਸਾਂ ਤੈਥੋਂ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਕਵਾਰਾ ।
ਮੈਂ ਇਕ ਅੱਥਰੂ ਵਾਂਗਰ ਡਿਗਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਤੇਰੇ,
ਤੂੰ ਤਲੀਆਂ ਤੇ ਚੱਕ ਕੇ ਮੈਨੂੰ, ਕਰਦੇ ਜਗ ਤੋਂ ਭਾਰਾ ।
ਮੇਰੀ ਕੀਮਤ ਦਿਲਬਰ ਤੇਰਾ, ਇਕ ਨਿੰਮਾਂ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ,
ਤੇਰੀ ਕੀਮਤ ਤੇਰੀ ਕਸਮੇਂ ਦੋ ਜੱਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਾਰਾ ।
ਊਠਾਂ ਵਾਲੇ ਯਾਰ ਬਣਾ ਕੇ, ਬੂਹੇ ਨੀਵੇਂ ਰੱਖੇ,
ਕੀ ਤੇਰੇ ਤੇ ਹੋਣੀ ਵਰਤੀ, ਕੀਤਾ ਕਿਸ ਇਹ ਕਾਰਾ ।
ਧਰਤੀ ਉੱਤੋਂ ਗਿੱਠ ਗਿੱਠ ਉੱਚੀ, ਫਿਰਦੀ ਚਾਵਾਂ ਪਿੱਟੀ,
ਖ਼ਵਰੇ ਘਰ ਆਇਆ ਸੂ ਕਿਹੜਾ, ਲਾਲਾਂ ਦਾ ਵਣਜਾਰਾ ।
ਸੱਧਰਾਂ ਨੂੰ ਖੜਬਾਨੇ ਦੇ ਕੇ, ਤਾਘਾਂ ਲੁੱਡੀਆਂ ਪਾਵਨ,
ਰੀਝਾਂ ਪਰੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਰੋਵਣ, ਤੱਕ ਤੱਕ ਰਾਹ ਦਿਲਦਾਰਾ ।
ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਦੱਸ ਕੇ ਜਾਵੀਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿਉਣ ਕਹਾਣੀ,
ਤੇਰਾ ਦਿੱਤਾ ਦਰਦ ਕਸੂਤਾ ਜਿਹੜਾ ਕਰੇ ਗਵਾਰਾ ।
ਚੁਗ ਚੁਗ ਤੇਰੀਆਂ ਰਾਹਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੂਲਾਂ, ਫੁੱਲ ਖਿਲਾਰਾਂ,
ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵਿਚ ਮਿੱਟੀ ਕਰਲਾਂ, ਜੋਬਨ ਦਾ ਲਿਸ਼ਕਾਰਾ ।
ਗ਼ੁਰਬਤ ਦੀ ਅੱਗ ਅੰਦਰ ਸੜ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਭੜਥਾ ਹੋਇਆ,
ਆਪਣੀ ਅਣਖ ਤੇ ਕਲਮ ਨਹੀਂ ਵੇਚੀ ਵਾਹ ਸੱਚਿਆ ਫ਼ਨਕਾਰਾ ।
ਆਵਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਤੇਰੇ ਫ਼ਨ ਨੂੰ ਵਿਰਸਾ ਕਹਿਣਾ,
'ਸ਼ਾਕਿਰ' ਆਪਣੇ ਲਈ ਤੂੰ ਭਾਵੇਂ ਛੱਤ ਨਾ ਸਕਿਉਂ ਢਾਰਾ ।
