ਲੋਕੀਂ ਪਹਿਨਣ ਨਵੇਂ ਲਿਬਾਸਾਂ ਜਦ ।
ਅਸਾਂ ਟਾਕੀ ਸੂਟ ਨੂੰ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ।
ਜੁੱਤੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਚੂੰ ਚੂੰ ਚੂਕਦੀਆਂ ।
ਅਸੀਂ ਰੱਸੀ ਸਟੈਪਲ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ।
ਉਹਨਾਂ ਹਾਰ ਪਾਏ ਜਦ ਗਲ ਉੱਤੇ ।
ਅਸਾਂ ਮਲਮਲ ਚੁੰਨੀ ਢਕ ਲਿਆ ।
ਉਹਨਾਂ ਰੱਦੀ ਸਮਝ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜੋ ।
ਅਸਾਂ ਝੱਟ 'ਚ ਕਾਇਦਾ ਢਕ ਲਿਆ ।
ਫਿਰ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗਰ ਫੱਟੀ 'ਤੇ ।
ਝੱਟ ਅੱਖਰ ਸਾਰੇ ਲਿਖ ਲਏ ।
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਮਾਰੀ ਝਿੜਕ ਸਾਨੂੰ ।
ਅਸਾਂ ਕਾਇਦਾ ਵਾਪਿਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।
ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਮੰਗ ਸੁਆਹ ਲਈ ।
ਤੇ ਏਕਾ, ਦੂਆ, ਤੀਆ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ।
ਅਸੀਂ ਕਰ ਪੜਾਈ ਪਾਸ ਗਏ ।
ਬਣ ਅਫ਼ਸਰ ਕੁਰਸੀ ਬੈਠੇ ਜਦ ।
ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਣ ਖਾਸ ਗਏ ।
ਪਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂ ਮੈਂ ।
ਕੱਪੜਿਆਂ 'ਚ ਕਈ ਭੁਲੇਖੇ ਨੇ ।
ਮੈਂ ਮਹਿੰਗੇ ਲਿਬਾਸ 'ਚ ।
ਬੜੇ ਸਸਤੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ ਨੇ ।
ਤਾਂ ਸਸਤੇ ਲਿਬਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ।
ਮੈਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਜੰਮੀਆਂ ਨੇ ।
ਜਦ ਲੋਕੀਂ ਧੀਆਂ ਮਾਰਦੇ ਸੀ ।
ਤਦ 'ਸਰਬ' ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੰਮੀਆਂ ਨੇ ।
ਹੁਣ ਸੋਚ ਕੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਰਾਂਗੇ ।
ਮੁੰਡੇ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਨੇ ।
ਕਰਨੇ ਹਨ, ਨਖ਼ਰੇ ਕਰਾਂਗੇ ।
ਪੱਬ ਬੋਚ ਬੋਚ ਕੇ ਰੱਖਾਂਗੇ ।
ਹੁਣ ਸੂਝਵਾਨ ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ।
ਹੱਕ ਅਪਣਾ ਲੈ ਕੇ ਛੱਡਾਂਗੇ ।
ਨਾਲੇ ਕੁੱਖ ਤੇ ਨਾਲ ਕਿਤਾਬਾਂ 'ਤੇ ।
ਦੁਨੀਆਂ ਬਲਿਹਾਰੀ ਜਾਊਗੀ ।
ਧੀ ਜੰਮੇ ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਜੰਮੇ ।
ਮਾਂ ਸਤਿਕਾਰੀ ਜਾਊਗੀ ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਲੋਕੀਂ ਪਾਉਣ ਲਿਬਾਸਾਂ ਨੂੰ ।
ਅਸੀਂ ਸੂਟ ਨੂੰ ਟਾਕੀ ਲਾਈ ਸੀ ।
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਮੌਜਾਂ ਕਰੀਆਂ ਸੀ ।
ਅਸਾਂ ਕੀਤੀ ਤਦ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸੀ ।
