ਸੁਣੇਗਾ ਕੌਣ ਅਜ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ,
ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਬਾਨੀ ।
ਜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਬੁੱਲ੍ਹ ਪਿਆਸੇ,
ਤਾਂ ਕਾਹਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਿਆ ਅਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ।
ਜ਼ਰਾ ਇਸ ਘੋਲ ਨੂੰ ਤਕ ਕੇ ਹੀ ਜਾਣਾ,
ਹੈ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਮੈਂ ਹਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗਾਨੀ ।
ਮੇਰੇ ਜੋਬਨ ਨੂੰ ਲਾਹਨਤ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ,
ਤੇਰੇ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆ ਦੇ ਦਾਂ ਜਵਾਨੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਪੁਛਦਾ ਏਂ ਕੀ ਮੂੰਹ ਲਾ ਕੇ ਤਕ ਲੈ,
ਮੇਰੇ ਪਿਆਲੇ 'ਚ ਹੈ ਮਦਿਰਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਆਖੇਂ ਨ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਚੁੰਮਾਂ,
ਕਦੀ ਤਾਂ ਕਰ ਸਹੀ ਕੋਈ ਗਲ ਸਿਆਣੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਕਰੋ ਤੂਫ਼ਾਨ ਕੰਢੇ,
ਬਹੁਤ ਚਲ ਆਏ ਸਾਥੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ।
