ਸੁਣਿਉ ਅਕਲਾਂ ਵਾਲਿਓ, ਬਿਰਖਾਂ ਦਾ ਵਿਰਲਾਪ ।
ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਪੁੱਟਣ ਵਾਸਤੇ, ਮਾਲੀ ਢੁੱਕੇ ਆਪ ।
ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੰਤੂਆਂ, ਅੰਦਰ ਛਿੜਦੀ ਗੱਲ,
ਬੰਦੇ ਸਾਡੀ ਧਰਤ ਦਾ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਨਾਪ ।
ਕਿਉਂ ਦਰਿਆਵੀਂ ਕੰਢਿਆਂ, ਤੇ ਲਾਵੇਂ ਉਦਯੋਗ,
ਕਿਉਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਘੋਲਣ ਲੱਗੈਂ ਆਪ ।
ਕੀ ਕਰਨੀ ਕਠਪੁਤਲੀਆਂ, ਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਤੂੰ ਦੱਸ,
ਹੋਣ ਮਦਾਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਬੱਸ ਤੇ ਚੁਪ ਚਾਪ ।
ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ,
ਹੁਣ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਗੂਆਂ, ਦਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਜਾਪ ।
ਹੁਣ ਬੇਬਾਕ ਬੁਲਾਰਿਆਂ, ਦੇ ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਹਾਲ,
ਕਿੰਝ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਠਾਕੀਆਂ, ਤੇ ਭੋਗਣ ਸੰਤਾਪ ।
ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚ ਪੱਥਰਾਂ, ਦਾ ਵਸਣਾ ਏ ਸ਼ਹਿਰ,
ਸੁਣ ਕੇ ਮੱਚ ਗਈ ਪੰਛੀਆਂ, ਅੰਦਰ ਆਪੋ ਧਾਪ ।
ਕੁਦਰਤ ਦੇਖਣ ਮੌਲਦੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ,
ਐਪਰ, ਹਾਕਮ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਨੂੰ ਬੈਠੇ ਨੇ ਥਾਪ ।
