ਇਹ ਵਾ-ਵਰੋਲੇ ਤਾਂ ਵਗਦੇ ਈ ਰਹਿਣੇ ।
ਇਹ ਤਾਰੇ ਨੇ ਦੀਵੇ ਜੋ ਜਗਦੇ ਈ ਰਹਿਣੇ ।
ਇਹ ਇਸ਼ਕਾਂ ਨ੍ਹੀ ਮੁੱਕਣਾਂ । ਗੁਲਾਬਾਂ ਨ੍ਹੀ ਸੁੱਕਣਾਂ ।
ਸੱਜਣ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਈ ਰਹਿਣੇ ।
ਮੈਂ ਵੀ ਨ੍ਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਨੀ ਰਹਿਣਾ ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਾਂ ਤੁਰਦੀ, ਕਿੱਥੇ ਐ ਬਹਿਣਾ ।
ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਐ ਸਾਰੀ ।
ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਹੋਣੈ, ਸਿਆਣੇ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ।
ਹੱਸ-ਹੱਸ ਬੀਜੋ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀਆਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ।
ਹਾਸੇ ਨੇ ਉੱਗਣੇ ਤੇ ਖਿੜਨੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ।
ਨੀਂਦਰ ਨ੍ਹੀਂ ਪੈਣੀਂ, ਇਸ ਅਰਜ਼ ਦੇ ਨੈਣੀਂ
ਨਾ ਹਿੱਜ਼ਰਾਂ 'ਚ ਸਾਣਾਂ, ਨਾ ਪੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਲਾਂ ।
ਆਹ ਬਹਿਜਾ ਕੋਲੇ, ਕਿਉਂ ਰੋਂਦਾ ਐਂ ਰੋਣੇ ।
ਚਲਦੇ ਈ ਰਹਿਣੇਂ, ਕੀ ਪਾਉੁਣੇਂ ਕੀ ਖੋਣੇਂ ।
ਇਹ ਸੁਰਮੇ ਦੇ ਦਾਗ਼, ਸਿਰਹਾਣੇ ਦੇ ਉੁੱਤੇ ।
ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਇਹ ਪੈਣੇਂ ਨੇ ਧੋਣੇਂ ।
ਇਹ ਦੁਨਿਆਦਾਰੀ ਚ ਤਾਂ ਵੱਸਣਾ ਐ ਪੈਂਦਾ ।
ਸਭ ਕੁਝ ਖੋ ਕੇ ਵੀ ਹੱਸਣਾ ਐ ਪੈਂਦਾ ।
ਮਰੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਕਲਾਂ, ਕੋਈ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ ।
ਜਿਉਂਦੇ ਆਂ ਹਾਲੇ, ਇਹ ਦੱਸਣਾਂ ਐ ਪੈਂਦਾ ।
