ਤੜਕੇ ਸੈਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਰੀ ।
ਚੰਨ ਨਾਲ ਤੋਰ ਤਾ ਪਰਛਾਂਵਾ ।
ਮੜ੍ਹੀਆਂ ਨੇ ਵਾਜਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ।
ਜਿਉਂ ਮਾਰਨ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ।
ਮੈਂ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰਤਾ ।
ਕਿ ਮੈਂ ਮਿਲਣ ਸੱਜਣ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ।
ਤਾਰਿਆਂ ਨੇ ਪੈੜ ਦੱਬ ਲਈ ।
ਮੈਨੂੰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਉਹ ਤਾੜਨਾ ।
ਕਿ ਟੁੱਟ ਤੇਰੇ ਪੈਰੀਂ ਡਿੱਗਦੇ ।
ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਹੁਕਮ, ਤੁਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ।
ਮਰੀ ਵੇਖ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਏ ।
ਕਹਿੰਦੇ ਮਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਮਾਰਨਾ ।
ਅੱਗੇ ਗਈ ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਰੁੱਖ ਮਿਲ ਪਿਆ ।
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਈ ਜਾਵੇ ।
ਕਿ ਸਕੇ ਸਾਡੇ ਮੁੱਕ ਨੀ ਗਏ ।
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲੇਖੇ, ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ।
ਮੜ੍ਹੀ ਵੱਲ ਵੇਖ ਹੱਸ ਪਿਆ ।
ਕਹਿੰਦਾ ਸੜਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਸਾੜਨਾ ।
ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੁਰ ਪਈ ।
ਚੰਦਰਾ ਵੇਖ ਮੈਨੂੰ ਮੁਸਕਾਵੇ ।
ਕਿ ਫੁੱਲ ਬਣ ਤੂੰ ਰੁੜਨਾ ।
ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭੁਲੇਖੇ ਪਾਏ ।
ਮੈਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਮੋੜ ਕੱਟ ਲਿਆ ।
ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਤਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੀ ਤੂੰ ਤਾਰਨਾ ।
ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਲਗਨ ਲੱਗੀ ।
ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਮ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਮਰਜਾਣਾ ।
ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਰੀਆਂ 'ਤੇ ।
'ਸਰਬ' ਸੌਂਵਣਾ ਬਣਾ ਸਿਰਹਾਣਾ ।
ਸੈਰ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਸੋਹਣਿਓਂ ।
ਪਿਆਰ ਸੱਜਣਾ ਸਮਾ ਅਸਾਂ ਜਾਣਾ ।
