ਮਾਲੀ ਲੰਘ ਗਿਆ ਜਦ ਕੋਲੋਂ,
ਫੁੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਇਆ।
ਬੇ-ਦਿਲ ਹੋ ਘਬਰਾਇਆ ਨਾਲੇ,
ਡਾਢਾ ਬਿਹਬਲ ਹੋਇਆ ।
ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਏਹ ਪਿੱਛੇ,
ਹਾਏ ਰੱਬਾ ! ਮੈਂ ਮੋਇਆ।
ਸੋਹਣੇ ਹਾਰ ਬਣਾਏ ਮਾਲੀ
ਮੈਨੂੰ ਨਾਹਿੰ ਪਰੋਇਆ ।
ਨਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਡਿੱਠਾ ਮੈਨੂੰ,
ਨਾ ਹੀ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ।
ਏਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਖਿੜਿਆ ਤੇ ਫਿਰ,
ਏਥੇ ਹੀ ਮੁਰਝਾਇਆ ।
"ਅੰਮ੍ਰਿਤ" ਸੁੰਦਰ ਜੋਬਨ ਮੇਰਾ,
ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਨਾ ਆਇਆ।
ਦਿਲ ਦੀ ਆਸਾ ਰਹੀ ਵਿਚ ਦਿਲ ਦੇ,
ਜੀਵਨ ਅਫਲ ਬਿਤਾਇਆ ।
