ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਚੇਤਰ ਝੁਕਦਾ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਸੱਚੀ ਆਖਾਂ ਵੇਲਾ ਰੁਕਦਾ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਮੈਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਨੀਤ ਕੇ ਟੁਰ ਪੈਨਾਂ,
ਪੈਂਡਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਈ ਮੁਕਦਾ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਸਾਵਣ ਰੁੱਤ ਨਾਲ ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਗੂੜ੍ਹ ਬੜੀ,
ਫੇਰ ਵੀ ਅੱਖ ਦਾ ਸੋਮਾਂ ਸੁੱਕਦਾ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਤੂੰ ਕੀ ਘੁੱਪ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਮੋਢੇ ਸੁੱਟੇ ਨੇ,
ਨਿੰਮੋ ਝਾਣਾ ਸੂਰਜ ਲੁਕਦਾ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਚੇਤਰ ਹਸ ਲੈ, ਨਾ ਘਬਰਾ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਉਣੈ,
ਗ਼ਮ ਦਾ ਮੌਸਮ ਕਸਮਾਂ ਚੁੱਕਦਾ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
'ਸ਼ਾਦ' ਦੇ ਦਿਲ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਤੂੰ ਉਹ ਤਾਰਾ ਏਂ,
ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਹਵੇਂ ਚੰਨ ਵੀ ਝੁਕਦਾ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
