ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਸੀ ਅੱਜ ਵੀ ਹਾਂ
ਮੈਂ ਤਨਹਾ ਇਸ ਜਹਾਨ ਅੰਦਰ ।
ਬੰਦ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਬੂਤ ਦੇ ਤੇ
ਦਫ਼ਨ ਹਾਂ ਕਬਰਿਸਤਾਨ ਅੰਦਰ ॥
ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਆਏ
ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ ।
ਛੱਡ ਗਏ ਇਸ ਸੁਨਸਾਨ ਥਾਂ ਤੇ
ਪੱਟ ਟੋਆ ਮੈਨੂੰ ਗੱਡ ਗਏ ॥
ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਿੱਧਰੇ ਆ ਜਾਵਾਂ ਨਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾ ਗਏ ।
ਪੁੱਟ ਲਵਾਂ ਨਾ ਮਿੱਟੀ ਖ਼ੋਖਲੀ ਨੂੰ
ਕੰਬਖਤ ਕਬਰ ਵੀ ਪੱਕੀ ਬਣਾ ਗਏ ॥
ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਕੁੱਛ ਆਸ ਪਾਸ ਵਾਲੇ
ਲੈ ਮੂਹਰੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਤੁਰੇ ਸੀ ।
ਇਕ ਵਾਰ ਤੁਰੇ ਤੇ ਨਾ ਰੁੱਕੇ ਕਿਤੇ
ਕਰ ਦਫ਼ਨ ਹੀ ਘਰ ਮੁੜੇ ਸੀ ॥
ਨਾ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੱਕਿਆ
ਜਿਹੜੇ ਲੈ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਆਏ ਸੀ ।
ਸਭ ਤੋੜ ਗਏ ਉਹ ਰਿਸਤੇ ਨਾਤੇ
ਜੋ ਵਿੱਚ ਜਹਾਨ ਬਣਾਏ ਸੀ ॥
ਤਾਂ ਜੋ ਤਨਹਾ ਨਾ ਰਹੇ ਕੋਈ
ਨਾ ਹੋਏ ਕੋਈ ਗਮ ਤਨਹਾਈ ਦਾ ।
ਪਰ ਇਹ ਰਿਸਤੇ ਸਭ ਨਾਂ ਦੇ ਸੀ
ਬਸ ਹਿਸਾਬ ਸੀ ਮੇਰੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ॥
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤਨਹਾ ਸੀ
ਜਦ ਕੋਲ ਸੀ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ।
ਅੱਜ ਵੀ ਮੈਂ ਤਨਹਾ ਹਾਂ
ਜਦ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ॥
ਮੈ ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਸੀ ਅੱਜ ਵੀ ਹਾਂ
ਤਨਹਾ ਇਸ ਜਹਾਨ ਅੰਦਰ ।
ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਵਾ ਨਹੀਂ
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਕਬਰਿਸਤਾਨ ਅੰਦਰ ॥
ਕੋਈ ਦੌੜ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਗ਼ਮ ਨਹੀਂ
ਬੜਾ ਸਕੂਨ ਹੈ ਕਬਰਿਸਤਾਨ ਅੰਦਰ ।
ਭਾਵੇਂ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਹੈ ਵਿੱਚ ਕਬਰਾਂ ਦੇ
ਪਰ ਉਜਾਲਾ ਸੱਚ ਦਾ ਹੈ ਕਬਰਿਸਤਾਨ ਅੰਦਰ ॥
ਤਨਹਾਈ ਨਿਭਾਇਆ ਸਾਥ ਮੇਰਾ
ਮੈਂ ਜਿਉਂਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਮਰਿਆ ।
ਇਕ ਮਿੱਤਰ ਬਸ ਇਹੋ ਸੱਚਾ
ਜਿਹਨੇ ਦੁੱਖ ਮੇਰਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ॥
