ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਣ ਤੁਰਿਆ ਸਾਂ ਪਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਗਵਾਇਆ ਮੈਂ ।
ਹੁਣ ਹਰ ਮੋੜ ਤੇ ਰੁਕ ਕੇ ਸੋਚਾਂ ਕੀ ਖੋਇਆ ਕੀ ਪਾਇਆ ਮੈਂ ।
ਇਸ ਜੱਗ ਨੇ ਦੁਖ ਦੇਣੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਾ ਕੀਤੀ ਏ,
ਇਹ ਮੇਰਾ ਜਿਗਰਾ ਏ ਇਹਨੂੰ ਫੇਰ ਵੀ ਸੀਨੇ ਲਾਇਆ ਮੈਂ ।
ਮੇਰੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਇਕ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਾਤ ਦਿਨੇ,
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ ਮੈਂ ।
ਅੰਦਰੋਂ ਹੋਰ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਹੋਰ ਦੀ ਖੇਡ ਰਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਏ,
ਏਸੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹਰ ਐਬ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਮੈਂ ।
ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਘਰ ਵੀ ਦੋਜ਼ਖ ਬਣਦਾ ਜਾਂਦਾ ਏ,
ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਫ਼ਿਰਦੋਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਖ਼ੂਬ ਨਿਭਾਇਆ ਮੈਂ ।
ਰੋਂਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੀਨੇ ਲਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਦਤ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ,
ਏਸ ਉਪੱਧਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਲੋਕੋ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਸਮਝਾਇਆ ਮੈਂ ।
ਭਾਵੇਂ ਧੁੱਪੇ ਸੜਨਾਂ 'ਕਾਸ਼ਰ' ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਏ,
ਝੂਠ ਦੀ ਰੇਤਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚ ਸੱਚ ਦਾ ਬੂਟਾ ਲਾਇਆ ਮੈਂ ।
